“ถ้าเขารับเธอเพียงเพราะเธอเป็นลูกสาวตระกูลกู้ ต่อให้แต่งงานกันไปแล้ว จะมีประโยชน์อะไร?”
กู้หนิงหนิงกำชายเสื้อไว้แน่น ริมฝีปากขยับอยู่นาน “เธอ...เธอไม่กลับตระกูลกู้ได้ไหม? ฉันชดเชยให้เธอได้”
หลินหว่านมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอยเย้ยหยันค่อยๆ ก่อตัว “เธอจะเอาอะไรมาเชยชดเชยฉัน?”
“ฉัน...ฉันให้เงินเธอได้ ห้าร้อยหยวน ไหวไหม?”
“ห้าร้อยหยวนอยากซื้อตัวตนฉัน?” หลินหว่านหัวเราะเย็นชา “ที่แท้ตำแหน่งลูกสาวตระกูลกู้ก็ถูกขนาดนี้นี่เอง”
“เธอต้องการอะไรกันแน่? ฉันมีเท่านี้จริงๆ ให้หมดเลยยังไม่ได้หรือไง?” กู้หนิงหนิงผุดลุกขึ้นยืน น้ำเสียงดังแหลมขึ้น
“ไม่แสร้งทำแล้วสินะ?”
หลินหว่านกวาดตามองนางอย่างดูถูก แค่นี้ก็ยังกล้าออกมาอวดดีต่อหน้าตัวเอง ไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่
“หลินหว่าน เธอไม่ได้อยู่ตระกูลกู้มาหลายปี ก็อยู่ดีๆ ไม่ใช่หรือไง? ทำไมต้องมาวุ่นวายกับชีวิตฉันด้วย? เรื่องเมื่อปีนั้นไม่ใช่ความผิดฉัน มันไม่ควรให้ฉันมาแบกรับผลกรรม” กู้หนิงหนิงทนไม่ไหวจริงๆ ระเบิดเสียงร้องออกมาทั้งน้ำตา
หลินหว่านเม้มปากอย่างดูแคลน “ชีวิตของเธอ? ถ้าเธอมั่นใจขนาดนั้น แล้วเธอกลัวอะไร?”
กู้หนิงหนิงเซถอยหลังไปไม่กี่ก้าว “ฉันต่างหากที่เป็นลูกสาวตระกูลกู้ พ่อแม่รักฉัน พี่ชายก็ยอมรับแค่ฉัน เธอกลับไปก็ไม่ได้อะไร ตระกูลกู้ไม่ต้องการสาวบ้านนอกไร้ค่าอย่างเธอ”
“งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอวิ่งข้ามมาทำไม? มาอวดดีต่อหน้าฉันว่าตัวเองเป็นลูกสาวตระกูลกู้?” หลินหว่านกวาดตามองนางอย่างไม่ใส่ใจ “อย่ามัวเสียแรงเปล่าเลย ฉันจะกลับตระกูลกู้หรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาตัดสินได้”