ผู้ใหญ่บ้านหยิบกระดาษปากกามาเขียนหนังสือตัดขาดฉบับหนึ่งขึ้นมา "หงเหมย กองการผลิตเซี่ยงหยางรับเธอไว้ไม่ได้แล้ว เซ็นชื่อให้นี่ ต่อจากนี้เราต่างคนต่างไป สิ่งที่ผ่านมาถือว่าจบกัน"
"คิดสวยนัก" หลู่หงเหมยหัวเราะเย็นชา "อยากสลัดฉันทิ้งเหรอ? ไม่มีทาง พวกเธอทำกับฉันยังไง ฉันจะตอบแทนเป็นร้อยเท่าพันเท่า ใครก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดี"
"แกแบบนี้มันได้อะไรขึ้นมา?" ผู้ใหญ่บ้านโกรธจนทุบโต๊ะอย่างแรง
"ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น" หลู่หงเหมยเก็บรอยยิ้มลง จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา "ฉันแค่อยากเห็นพวกเธอแต่ละคนเจอเรื่องร้าย เจอเรื่องร้ายใหญ่ๆ!"
"บาปกรรม!"
ผู้ใหญ่บ้านทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ดูแก่ลงไปหลายปีในทันที
หลู่หงเหมยมองหลู่ซือเฉินอย่างสะใจ "แกมันคนโง่ ไม่เห็นค่าที่ฉันให้โอกาส แกก็ต้องพลอยเดือดร้อนไปกับพวกมันด้วยล่ะ"
พูดจบก็หยิบหนังสือต้องห้ามเล่มนั้นขึ้นมาแล้วเตรียมจะเดินออกไป
"ใครก็ได้ จับนางมัดไว้ ส่งคณะกรรมการปฏิวัติ"
ผู้ใหญ่บ้านสั่งขึ้นมาทันที คนรอบข้างต่างตกตะลึง
รวมถึงหลู่หงเหมยด้วย "พ่อ แกจะจับฉันจริงเหรอ? ถึงฉันจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ฉันก็เรียกแกว่าพ่อมาสิบกว่าปี แกใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ยังยืนงงอยู่อีก? จับมัดไว้สิ" ผู้ใหญ่บ้านไม่แม้แต่มองหลู่หงเหมย ตะคอกใส่คนแถวนั้น
ทุกคนพุ่งเข้าไปจับหลู่หงเหมยมัดแน่นหนา
คุมตัวขึ้นเกวียนวัวส่งตรงไปยังคณะกรรมการปฏิวัติที่ตัวเมือง
เหล่าปลอกแขนแดงต่างรู้จักหลู่หงเหมยดี รู้ว่านางเป็นผู้หญิงของหัวหน้าแผนก ต่างยืนงงอยู่กับที่ ไม่มีใครกล้าลงมือ