[การสอบมรณะวันสิ้นโลก·ดันเจี้ยนระดับดี: สุสานฝนกรดกระดูกแห้ง]
[เนื้อหาการสอบดังนี้:
1. การสอบครั้งนี้มีระยะเวลาทั้งหมด 24 ชั่วโมง ผู้เข้าสอบทุกคนจะเริ่มนับเวลาตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เขตแดนสุสาน หากเกินเวลาโดยไม่เสร็จสิ้นการอพยพ จะถือว่าการสอบได้ศูนย์คะแนนทันที และผู้ตรวจสอบจะทำการกำจัด
2. ทั่วทั้งเขตเป็นกลางคืนนิรันดร์ ทุกครึ่งชั่วโมงจะตกเป็นฝนกรดละลายกระดูก เป็นเวลาสามสิบนาที โปรดหาจุดหลบภัย
3. ผู้เข้าสอบจับกลุ่มหรือเดี่ยวก็ได้ ไม่มีการบังคับ คะแนนของกลุ่มจะถูกเฉลี่ยในตอนท้าย ต่ำกว่า 60 คะแนนผ่านเกณฑ์ จะถูกกำจัด
4. องค์ประกอบของคะแนน ได้แก่: กำจัดวิญญาณเร่ร่อนในสุสาน หาเจ้าของสุสาน
5. โปรดทราบ ทุกครั้งหลังฝนกรด จำนวนวิญญาณเร่ร่อนจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว]
[ข้อห้ามในการสอบดังนี้:
1. ห้ามหยุดนิ่งในจุดเดียวเกินสิบนาที หากผู้เข้าสอบคนใดหยุดนิ่งครบสิบนาที มือศพใต้ดินจะลากคนนั้นลงใต้ดินโดยบังคับ
2. ห้ามทำลายแท่นบูชาปลอดภัยเพียงแห่งเดียว
3. ห้ามฆ่ากันเอง
4. ห้ามจงใจหลีกเลี่ยงการต่อสู้และซ่อนตัวจนกว่าเวลาจะหมด]
[ภารกิจซ่อนเร้น: ***** 40 คะแนน]
จี้ม่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นแสงหน้าจอตรงหน้า บนหน้าจอสีน้ำเงินมีตัวหนังสือแน่นไปหมด
แสงสีน้ำเงินเรืองรองยิ่งทำให้รอบข้างดูน่ากลัวมากขึ้น
ตอนนี้เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูสุสาน ท้องฟ้าดำมืดไร้แสงกดทับอยู่เหนือสุสาน ทั้งแผ่นฟ้าและดินดูเหมือนจมอยู่ในหมึก
ผ่านประตูเหล็กขึ้นสนิม จี้ม่อมองดูฉากในสุสาน ใบหน้าเล็ก ๆ ตึงเครียด
“หนูน้อย! ทำไมเธอเข้ามาได้ด้วย!”
เสียงอุทานดังข้างหู จี้ม่อหันกลับไป ก็เห็นซูเซียงเซียง
ซูเซียงเซียงไม่คิดเลยว่าการสุ่มคนห้าพันคนจะได้เจอเด็กตัวเล็กคนนี้อีก เธอเริ่มร้อนใจทันที
“ถึงแม้จะเป็นแค่ดันเจี้ยนระดับดี แต่ความอันตรายของดันเจี้ยนนี้ก็สูงมาก เด็กอย่างเธอจะเอาตัวรอดยังไงไหว”
ซูเซียงเซียงเติบโตมาด้วยความรักของพ่อแม่ ดังนั้นในใจเธอยังมีความเมตตา
เห็นจี้ม่อหน้าตึง ซูเซียงเซียงคิดว่าเธอกลัว จึงยื่นมือลูบหัวเธออีกครั้ง อยากจะปลอบใจต่อไป
เสียงเย้ยหยันของชายคนหนึ่งดังขึ้น: “เฮ้ พวกคนแห้งแล้งนี่ตายกันหมดแล้วหรือไง ยังต้องส่งเด็กน้อยมาเข้าสอบอีก”
จี้ม่อเงยหน้า ก็เห็นชายกล้ามเนื้อหัวเกรียนคนหนึ่ง
สายตาของเขาเย้ยหยัน แต่จี้ม่อกลับสังเกตเห็นว่า ผิวที่แขนของเขาดูไม่ค่อยปกติ ไม่เหมือนผิวหนังธรรมดา แต่เหมือนโลหะบางชนิดมากกว่า
ซูเซียงเซียงเห็นอีกฝ่าย ก็ตกใจเล็กน้อย: “นายคือคิมคังแห่งธารน้ำแข็งนิรันดร์?”
คิมคังภูมิใจเล็กน้อย ยิ้มเผยฟัน: “คิดไม่ถึงว่าเด็กสาวคนนี้จะรู้จักพี่”
“คงจะเห็นการเล่นอันกล้าหาญของพี่ในถ่ายทอดสดใช่ไหม?”
“ในเมื่อเธอชื่นชมพี่ขนาดนั้น พี่ก็จะรับเธอไปด้วยก็แล้วกัน เห็นแก่ที่เธอสวยขนาดนี้”
คิมคังยังทำตาเขียวใส่ซูเซียงเซียงอีกต่างหาก
ซูเซียงเซียงขนลุกเกาะขึ้นมาทันที หัวเราะแห้ง ๆ สองที อุ้มจี้ม่อไปที่มุมหนึ่ง เวลานับถอยหลังเหลืออีกสามนาทีสามสิบวินาที
เธอต้องกำชับเด็กคนนี้สักหน่อย อย่างน้อยก็เป็นคนแห้งแล้งเหมือนกัน
แต่จี้ม่อใช้ช่องว่างนี้สำรวจทุกคนในที่เกิดเหตุ
รวมเธอด้วย ทั้งหมด 15 คน ชาย 8 หญิง 6 เด็ก 1
อืม เด็กคนนั้นก็คือเธอ
คนที่อายุมากที่สุด ดูเหมือนจะอายุประมาณสี่สิบ สวมแว่นกรอบทอง ตอนนี้กำลังถือเครื่องจักรคล้ายโดรน บังคับให้บินเข้าไปในสุสาน
คนที่อายุน้อยที่สุด นอกจากเธอกับซูเซียงเซียงแล้ว ยังมีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง อายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปด กำลังถูกชายคนหนึ่งจับมือแน่น ทั้งสองคนมีเชือกแดงผูกอยู่ที่ข้อมือ
จี้ม่อหน้านิ่งหนักขึ้นอีก
ซูเซียงเซียง: “หนูน้อย เธอชื่ออะไร?”
“จี้ม่อ จี้ของฤดูกาล ม่อของวันสิ้นโลก”
นี่เป็นสองตัวอักษรเดียวที่จี้ม่อเขียนได้
ซูเซียงเซียงพยายามยิ้ม แม้ตัวเองตอนนี้จะกลัวจนสุดขีดแล้วก็ตาม
“ฉันชื่อซูเซียงเซียง เธอดูสีของรอยบนหลังมือสิ มันบอกว่าเรามาจากไหน”
จี้ม่อยกมือเล็ก ๆ ขึ้น บนหลังมือสีเขียวแกมดำมีวงกลมสีน้ำตาลวงหนึ่งจริง ๆ
สิบปีก่อน การสอบมรณะวันสิ้นโลกมาเยือน โลกแตกแยก แบ่งออกเป็นห้าแผ่นดิน
ดินแดนรกร้าง คุกกลางทะเล ทวีปสายฟ้า ธารน้ำแข็งนิรันดร์ ดินแดนมรณะ
สีประจำ: น้ำตาล น้ำเงิน ม่วง ขาว แดง
ระหว่างเขตไม่สามารถติดต่อกันได้ จะได้เจอกันก็เฉพาะในการสอบมรณะเท่านั้น คะแนนส่วนตัวมีผลต่ออันดับเขต อันดับเขตมีผลต่อการจัดสรรทรัพยากร
ตอนนี้ เขตดินแดนรกร้าง อันดับท้ายสุด
คิมคังคนนั้นก็เป็นคนจากฐานธารน้ำแข็งนิรันดร์ เขาดูถูกผู้เข้าสอบจากดินแดนรกร้างเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่ถ่ายทอดสด ตั้งใจกดขี่ พฤติกรรมแย่มาก
ซูเซียงเซียงรู้สึกว่าตัวเองโชคร้ายจริง ๆ เพิ่งสอบมรณะครั้งแรกก็เจอคนแบบนี้
โชคดีที่ดันเจี้ยนนี้ห้ามฆ่ากันเอง
อธิบายสถานการณ์สั้น ๆ ซูเซียงเซียงพูด: “ฉันจะพยายามพาเธอเอาชีวิตรอดไปด้วยกัน ไม่ต้องได้คะแนนสูง แค่ผ่านเกณฑ์ก็พอ”
“จี้ม่อ เธอมีอะไรให้ฉันอธิบายอีกไหม?”
ถึงแม้จี้ม่อจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมแค่นอนหลับไปหน่อย ก็มาอยู่ในวันสิ้นโลกได้จริง ๆ
แต่ตอนนี้เธอมีคำถามจริง ๆ เธอยกมือเล็ก ๆ ชี้ไปที่แสงหน้าจอสีฟ้านั้น
น้ำเสียงจริงจัง: “พี่สาว หนูอ่านหนังสือไม่ออก”
ซูเซียงเซียง: ?????????
“ฮ่า ๆ ๆ!” คิมคังที่แอบฟังอยู่ข้าง ๆ หัวเราะลั่น ไม่เกรงใจที่จะเยาะเย้ย
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่แค่เด็กน้อย แต่ยังเป็นเด็กไม่รู้หนังสือ! ฮ่า ๆ ๆ ขำฉันตายเลย!”
“คนแห้งแล้ง ดินแดนรกร้าง สมแล้วที่ผลิตแต่พวกขยะ!”
เสียงของเขาดังก้องในสุสานอันว่างเปล่า เสียงสะท้อนกลับมา เพิ่มความน่าขนลุกขึ้นอีกหลายส่วน
ซูเซียงเซียงตัวสั่น เมื่อเห็นเวลานับถอยหลังเหลือเพียงสามสิบวินาที เธอรีบเตือนจี้ม่อทันที: “อ่านคำบรรยายในหัวสิ! เร็ว!”
“โอ้ โอ้”
จี้ม่อทำตาม วินาทีถัดมา เสียงเครื่องจักรที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เร็วมาก ประมาณสามเท่า
ในที่สุดก็อ่านกฎทั้งหมดจบพอดีตอนเวลานับถอยหลังหมด
ฟังเนื้อหาการสอบจบ จี้ม่อยิ้มออกมาทันที
อิอิ ไม่ใช่คณิต ภาษา อังกฤษ แบบนั้นเธอก็วางใจได้
เวลานับถอยหลังเป็นศูนย์ ประตูสุสานส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออกช้า ๆ
[เวลา 24 ชั่วโมง เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ]
[โปรดเข้าสู่สุสานภายในหนึ่งนาที]
จี้ม่อถูกซูเซียงเซียงจับมือ เดินเข้าไปอย่างว่าง่าย แต่สายตาของเธอจ้องที่แผ่นหลังของคิมคังตลอดเวลา
เธอจี้ม่อ ราศีเมษ
จองเวรต้องชำระเสมอ!
ตอนนี้ภายในเมืองแห้งแล้ง ภาพถ่ายทอดสดการสอบ 333 ห้องกำลังแสดงอยู่กลางอากาศ มีคนสังเกตเห็นจี้ม่อและซูเซียงเซียงในภาพที่ 250 แล้วอุทานออกมา
“นั่นไม่ใช่เด็กที่หายตัวไปตอนสอบซ้อมหรอกหรือ!”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนสอบซ้อมก่อนหน้านี้ ยังมีคนเห็นอยู่ไม่น้อย
สำหรับเด็กที่โผล่มาอย่างพิกล พวกเขารู้สึกแปลกใจ
แต่ศูนย์บริหารราชการไม่ได้ประกาศข่าวเด็กหาย ซึ่งยิ่งทำให้ทุกคนสงสัย
“สุสานฝนกรดกระดูกแห้งเหรอ ฟังก็รู้ว่ายาก เด็กคนนี้อ่ะ เฮ้อ...”
“ไม่รู้ว่าเป็นลูกใคร หน้าสกปรกขนาดนั้น ดำปี๋ เสื้อผ้าก็เป็นเสื้อคลุมลายดอกไม้ใหญ่ ประหลาดดีแท้”
“ตาสองข้างดูฉลาดดีนะ หวังว่าจะไม่ถ่วงเด็กสาวคนนั้น”
ในใจของทุกคน
จี้ม่ออายุเจ็ดขวบ = ตายแน่นอน
พอดีอยู่ที่สุสาน ก็ฝังไว้ที่นั่นเลยดีแล้ว คนอื่นตายยังไม่ได้รับสิทธิ์แบบนี้เลย