ฉือหยวนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกมา ก็กลายเป็นอีกแบบหนึ่ง
เจียงเฮ่าเฉินไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกนั้นอย่างไร ต่างจากตอนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา เด็กหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาว เขาอยากเพียงแค่กดลงบนเตียงแล้วจัดหนัก แต่นี่กลับทำให้เขารู้สึกอยากปกป้องอย่างประหลาด
“มีอะไรหรือครับ” ฉือหยวนเห็นคุณชายเจียงจ้องเขาตลอด นึกว่าเสื้อผ้าตัวเองใส่ผิดที่ผิดทาง
“ไม่มีอะไร แค่ดูดีเกินไป เลยแอบมองสองตา”
ฉือหยวนถอยหลังหนึ่งก้าวทันที ยืนอยู่ในตำแหน่งที่เจียงเฮ่าเฉินมองเขาได้สะดวก “เช่นนั้นคุณมองนานหน่อยนะครับ”
เจียงเฮ่าเฉินเดินเข้าไป กดท้ายทอยเด็กหนุ่ม จูบจนขาอ่อนค่อยปล่อย “เดี๋ยวบนเตียงค่อยมอง”
ดวงตาฉือหยวนถูกจูบจนมีหมอกน้ำบางๆ ผุดขึ้น พยักหน้าอย่างว่าง่าย
ตอนนั้นเองในครัวก็มีเสียงฝาหม้อถูกน้ำเดือดดันเปิด เจียงเฮ่าเฉินรีบเดินไปทางครัว
ฉือหยวนเดินตามเข้าไป ก็เห็นเจียงเฮ่าเฉินกำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
เจียงเฮ่าเฉินต้มเส้นพลางบอกให้ฉือหยวนไปหยิบของในตู้เย็นอย่างเป็นธรรมชาติ “ในตู้เย็นมีชีส เธอไปหยิบมาให้หน่อย”
ฉือหยวนเดินไปหยิบชีสในตู้เย็นมาอย่างเชื่อฟัง
เจียงเฮ่าเฉินหยิบชีสหนึ่งกำมือใส่ลงในหม้อ “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ชีสอร่อยมากนะ เมื่อก่อนเคยกินไหม”
ฉือหยวนส่ายหน้า
เจียงเฮ่าเฉิน “งั้นเดี๋ยวลองชิม ไปเอาชามมา”
ฉือหยวนไปถือชามมาสองใบ อาหารค่ำมื้อแรกของปีใหม่ สองคนได้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละหนึ่งชาม
เจียงเฮ่าเฉิน “อะพาร์ตเมนต์นี้ปกติไม่มีคนอยู่ เลยไม่ได้ตุนวัตถุดิบ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่ฉันซื้อไว้ตอนกลับมาเมื่อปีก่อนน่ะ แต่วางใจได้ ยังไม่หมดอายุ”
ฉือหยวน “อร่อยมากครับ”
ต่อให้หมดอายุแล้วก็ไม่เป็นไร นี่คือบะหมี่ที่คุณชายเจียงทำให้เขา แค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็เหนือกว่าอาหารอร่อยนับพันหมื่นในโลกแล้ว