"เด็กน้อย กินลูกอมไหม"
ตอนที่มีคนมาแตะตัว ฉือหยวนเกือบจะหลบหลีกโดยไม่ทันคิด แต่พอเขาได้ยินเสียงนั้น
ฉือหยวนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าห่อเหี่ยวพลันสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นเมื่อเห็นใครบางคนปรากฏตัว
"คุณชายเจียง" ฉือหยวนลุกจากเก้าอี้อย่างตื่นเต้น แต่เพราะเคลื่อนไหวแรงเกินไป ทั้งตัวเลยโซเซไปข้างหน้า
เจียงเฮ่าเฉินกางแขนยาวโอบร่างเขาไว้ในอ้อมกอด "ระวังหน่อย"
ฉือหยวนเงยหน้าขึ้นในอ้อมกอดของเจียงเฮ่าเฉิน วินาทีที่สี่ตาประสานกัน ดวงตาเขาหยีโค้งราวกับพระจันทร์เสี้ยว "คุณชายเจียง ผมมาขอโทษแล้วครับ"
ความจริงแล้วเจียงเฮ่าเฉินหายโกรธแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเห็นเด็กหนุ่มคนนี้
ฉือหยวนหน้าตาอ่อนเยาว์แต่เดิมอยู่แล้ว ยิ่งสะพายเป้แบกหลังแล้วมานั่งยอง ๆ อยู่หน้าร้านกาแฟ ยิ่งดูเหมือนเด็กไร้บ้านที่น่าสงสารอย่างไม่รู้ตัว ทำให้คนรู้สึกปวดใจ
เขายังรู้สึกเป็นครั้งแรกด้วยว่าตัวเองใจแคบ ถึงกับโกรธเพราะคำพูดไม่ตั้งใจของฉือหยวน
เจียงเฮ่าเฉิน "อืม"
เขาไม่อยากพูดว่าไม่เป็นไร เพราะเขารู้สึกถือสาจริง ๆ และก็ไม่อยากบอกว่าคราวหน้าอย่าทำอีก เพราะเด็กหนุ่มเข้ามาขอโทษขนาดนี้แล้ว การพูดอย่างนั้นอีกดูจะแรงไปหน่อย
ฉือหยวน "ผมขออธิบายได้ไหมครับ"
เจียงเฮ่าเฉินไม่ค่อยอยากฟังคำอธิบายเท่าไหร่ เขาอยากให้เรื่องนี้ผ่านเลยไป แต่มองสบตาจริงใจของเด็กหนุ่ม กลับกลายเป็นว่าไม่สามารถเอ่ยคำปฏิเสธได้
เจียงเฮ่าเฉิน "อืม"
ฉือหยวนหลุบตาลง "คุณเคยเตือนผม ว่าห้ามชอบคุณ แต่คำพูดนั้นของผม มันหมายถึงความหมายตามตัวอักษรเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่า… แบบนั้น"
เขาไม่กล้าสบตา กลัวว่าตัวเองจะเผยพิรุธเวลาพูด แต่เพราะเขาหลบสายตา เขาก็เลยพลาดแววตาตกตะลึงบนใบหน้าของเจียงเฮ่าเฉินเช่นกัน