"เรียนผู้โดยสารทุกท่าน ขณะนี้เครื่องบินกำลังจะเดินทางถึงท่าอากาศยานนานาชาติออโรรา คาดว่าจะลงจอดในอีก 20 นาที..."
เมื่อได้ยินประกาศว่าเที่ยวบินใกล้ลงจอด ผู้โดยสารที่บินมานานหลายชั่วโมงต่างก็มีสีหน้าโล่งอก มีเพียงฉือหยวนเท่านั้นที่ตึงเครียดสุดขีด
อีกไม่นานก็จะลงจากเครื่องแล้ว ต้องไปพบครอบครัวของคุณชายเจียงโดยตรง พวกเขาจะชอบตนไหมนะ
ถึงแม้คุณชายเจียงจะบอกเขาตลอดว่า พ่อกับแม่ของเขาต่างก็ชอบเขามาก แม่ยังเป็นผู้ติดตามของเขาอีก ฉือหยวนก็ยังกังวล
ถ้าเป็นคุณชายเจียงจงใจปลอบเขาเล่า
ต่อให้เป็นครั้งแรกที่ขึ้นเวทีงานตรุษจีน ฉือหยวนก็ยังไม่เคยตึงเครียดขนาดนี้มาก่อน
อย่ากังวล อย่ากังวล กังวลมากไปจะทำตัวได้ไม่ดี
ทันใดนั้นเอง ความอุ่นรุ่มก็ห่อหุ้มฝ่ามือของเขาอย่างนุ่มนวล
ฉือหยวนหันหน้า สบกับดวงตาอ่อนโยนของเจียงเฮ่าเฉิน "กังวลมากหรือ"
เจียงเฮ่าเฉินรู้ว่าฉือหยวนกังวลมาก ตั้งแต่จองตั๋วเครื่องบิน กำหนดวันเดินทางแล้ว ฉือหยวนก็กังวลมาตลอด เขาพูดปลอบไปมากมาย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลย ฉือหยวนก็คือกังวล
เขารู้ดี นี่เป็นเพราะฉือหยวนแคร์เขา เพราะแคร์จึงกลัว
ฉือหยวนอยากบอกว่า ก็ไม่เท่าไหร่ แต่นิสัยตอนนี้ของเขาจะใช้คำว่าไม่เท่าไหร่มาอธิบายไม่ได้จริง ๆ เขากังวลจนมือออกเหงื่อ "อืม"
เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้พูดอะไร ไม่กังวล มีฉันอยู่ แล้วก็คำพูดทำนองนั้น เพราะกับฉือหยวนตอนนี้มันไม่ได้ผลเท่าไหร่ เติบโตของฉือหยวนไม่มีพ่อแม่ร่วมด้วย ดังนั้นเขาจึงรับมือกับการพบบุพการีของอีกฝ่ายได้ยากกว่าคนทั่วไป
และฉือหยวนก็ไม่ได้อยากให้เขามาขวางอยู่ตรงหน้า