ระหว่างทางไปวิลล่าตระกูลเจียง ห้าคนมาในรถคันเดียว
เจียงเหมียนขับรถ คุณพ่อเจียงนั่งเบาะหน้า ฉือหยวนนั่งเบาะหลัง ถูกเจียงเฮ่าเฉินกับคุณแม่เจียงขนาบอยู่ตรงกลาง
“ลูกหน้าตาดีจริงเลยนะ” คุณแม่เจียงจับมือฉือหยวนไว้ สายตาคู่หนึ่งจ้องอยู่บนใบหน้าฉือหยวน ราวกับกำลังดูของล้ำค่าอะไรสักอย่าง
ฉือหยวนค่อนข้างประหม่า ปล่อยให้อีกฝ่ายจับมือไว้ ไม่กล้าขยับตัว ตอบอย่างว่าง่าย “ก็...ก็พอใช้ครับ คุณ...คุณน้าต่างหากที่ดูดี”
คุณแม่เจียงหัวเราะ “ปากหวานด้วย”
ฉือหยวน “เปล่า...ไม่ใช่เลยครับ”
คุณแม่เจียง “ขนตาลูกยาวจัง ทั้งที่มีคนเคยบอกว่าลูกติดขนตาปลอม ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้ติด”
ฉือหยวนครางอืมหนึ่งครั้ง “ไม่ได้ติดครับ”
คุณแม่เจียง “ผิวก็ดีนะ แทบมองไม่เห็นรูขุมขนเลย”
ฉือหยวน “ก็...พอใช้ครับ”
คุณแม่เจียง “ตอนถ่ายละครปกติต้องใส่เสื้อผ้าหน้าหนาวตอนหน้าร้อนกันใช่ไหม”
ฉือหยวน “บางครั้งก็จำเป็นอยู่ครับ”
คุณแม่เจียง “คลิปที่ลูกเต้นที่ช่องกล้วยหอม ฉันดูไปอย่างน้อยก็เป็นร้อยรอบแล้ว สวยมาก”
ฉือหยวน “ถ้าคุณน้าชอบ ผม...เต้นให้ดูก็ได้ครับ”
“ไม่ได้!” เจียงเฮ่าเฉินที่ยืนดูแม่ตัวเองตามติดดาราหยวนเป่าเฉยๆ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว
ฉือหยวนหันมามองอย่างตกตะลึง มองเจียงเฮ่าเฉินด้วยความไม่เข้าใจ
คุณแม่เจียงก็ถามอย่างไม่พอใจ “ทำไมถึงไม่ได้”
เจียงเฮ่าเฉินพูดอย่างเอาแต่ใจ “คุณเป็นผู้ติดตาม ผู้ติดตามก็ต้องสนใจผลงานให้มากๆ สิ เต้นแบบนี้ ต้องให้ผมดูคนเดียว”
คุณแม่เจียงฟังแล้วรู้สึกว่าลูกชายตัวเองขี้เหนียวจัง แต่ฉือหยวนกลับฟังความหมายที่ซ่อนอยู่ในนั้นออก
ท่าทางที่เขาใส่ชุดเซ่นไหว้บรรพบุรุษจิ้งจอกเต้นรำในที่ลับตาคน...
กระดิ่งติดข้อมือและเท้าที่ดังทั้งคืนนั่น ทำให้ใบหน้าเขาร้อนผ่าว เกิดกระดากอายและโกรธจนต้องถลึงตาใส่เจียงเฮ่าเฉิน
เจียงเฮ่าเฉินรู้ว่าฉือหยวนเข้าใจความหมายแล้ว ก็ยิ้มอย่างทะเล้นระรื่นขึ้นทันใด