เจียงเฮ่าเฉินดื่มเหล้า พอลมพัดเข้ามาทางหน้าต่าง เขาก็พลันง่วงขึ้นมา
ฉือหยวนสังเกตเห็นว่าเจียงเฮ่าเฉินหลับสนิทแล้ว จึงขับรถช้าลง ดีที่ตอนกลางคืนรถบนถนนไม่มาก ต่อให้เปิดหน้าต่างไว้ก็ไม่หนวกหู
ระยะทางครึ่งชั่วโมง ฉือหยวนใช้เวลาขับห้าสิบนาที เพราะไม่รู้ว่าเจียงเฮ่าเฉินพักอยู่ที่วิลล่าหลังไหน เขาจึงจอดรถไว้บนถนนร่มรื่นนอกเขตวิลล่า
ค่ำคืนผ่านไปพร้อมเสียงลมแผ่วและนกร้อง พอเจียงเฮ่าเฉินตื่นขึ้นอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว
เจียงเฮ่าเฉินนวดต้นคอที่เมื่อยล้า ก่อนเหลือบมองผ้าห่มที่คลุมกายอยู่ เขามีแววเลื่อนลอยชั่วขณะ
เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เมื่อวาน...
เมื่อวานเขาไม่ได้ไปหาฉือหยวนหรอกหรือ
นึกถึงฉือหยวน เจียงเฮ่าเฉินมองไปยังเบาะคนขับ กลับเห็นว่าไม่มีใครอยู่
เขาขมวดคิ้ว คิดในใจว่า เจ้าหนุ่มทิ้งเขาไว้ที่นี่แล้วเดินจากไป
เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกโกรธเล็กน้อย เปิดประตูรถลงไปยืดเส้นยืดสายแขนขาที่ปวดเมื่อย พลางถอนใจที่ตัวเองนอนในรถจนถึงเช้าได้ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
ในโทรศัพท์มีข้อความวีแชท
เจียงเฮ่าเฉินเปิดดู เป็นข้อความของฉือหยวน
ฉือหยวน: {คุณเจียงครับ ผมไปซื้ออาหารเช้า กลัวจะรบกวนคุณ เลยลดเสียงโทรศัพท์ลง ขอโทษที่แตะต้องโทรศัพท์ของคุณนะครับ}
เจียงเฮ่าเฉินเลิกคิ้ว กดปุ่มเสียงของโทรศัพท์ครั้งหนึ่ง พบว่าเสียงโทรศัพท์ของเขาถูกปรับลงเป็นศูนย์จริง ๆ
เจียงเฮ่าเฉินไม่ชอบให้ใครมาแตะโทรศัพท์ของเขา ต่อให้โทรศัพท์จะมีรหัสล็อก เขาก็ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้อง