เนื่องจากเป็นการเดินทางที่ไม่ได้วางแผนล่วงหน้า การทดสอบหน้ากล้องจึงต้องจัดขึ้นในโรงแรม
ตอนที่ฉือหยวนมาถึง ผู้กำกับยังคงนั่งรับประทานอาหารกลางวันในห้องอาหารของโรงแรม
เมื่อเห็นฉือหยวน หลี่เว่ยหรานมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว ไม่พบร่องรอยคลุมเครือใด ๆ บนเสื้อผ้า ก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าฉือหยวนกลับกังวลกับสภาพของตัวเอง “พี่หรานครับ เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ พี่เอารองพื้นมาด้วยไหมครับ ผมจะลงรองพื้นหน่อย”
หลี่เว่ยหรานพูดไม่ออก “เรื่องนอนไม่หลับนี่ ไม่ต้องย้ำกับฉันเป็นพิเศษหรอกนะ!”
ฉือหยวนไม่รู้ว่าหลี่เว่ยหรานเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองสภาพไม่ดีจนทำให้อีกฝ่ายโกรธ ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
หลี่เว่ยหรานกลุ้มใจ เธอไม่ชอบดูแลดาราหน้าใหม่ที่ต้องการบริการพิเศษแบบนี้เลย แต่เมื่อพามาแล้ว จะทำยังไงได้
“ฉันเคยบอกแล้วว่า บทที่เธอจะทดสอบหน้ากล้องต้องมีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้ ในเรื่องมีฉากต่อสู้เยอะมาก สภาพเธอตอนนี้ ไหวเหรอ”
ฉือหยวนพยักหน้า “ไหวครับ”
ฉือหยวนยังหนุ่มแน่น ต่อให้ไม่ได้นอนทั้งคืน ก็ไม่ถึงขั้นร่ายรำอะไรไม่ได้เลย
หลี่เว่ยหรานถาม “อ่านเรื่องย่อแล้วหรือยัง”
ฉือหยวนพยักหน้า “อ่านแล้วครับ นิยายต้นฉบับก็อ่านไปครึ่งเล่มแล้ว”
เมื่อวานกลับไปเขาก็ออนไลน์หานิยายต้นฉบับมาอ่าน ถ้าไม่ใช่เพราะต้องไปพบเจียงเฮ่าเฉิน เมื่อคืนเขาคงอ่านจบทั้งเล่มไปแล้ว
หลี่เว่ยหรานพยักหน้า “นับว่าตั้งใจดี มากับฉันเถอะ เดี๋ยวเจอผู้กำกับอย่าตื่นเต้นล่ะ”
ฉือหยวนพยักหน้า เดินตามหลังหลี่เว่ยหรานไปอย่างว่าง่าย
หลี่เว่ยหรานพาฉือหยวนไปที่ห้องอาหารของโรงแรม ตอนนั้นในห้องอาหารแทบไม่มีใครแล้ว เหลือแขกอยู่แค่หนึ่งหรือสองโต๊ะที่ยังทานอาหารอยู่ เงียบสงบมาก