ฉือหยวนมีฉากถ่ายแค่ไม่กี่วัน กองถ่ายไม่ได้จัดเตรียมพื้นที่พักไว้โดยเฉพาะ เสี่ยวเจ้าจึงนำเก้าอี้ไปวางที่ขอบกองถ่ายเพื่อจองที่นั่ง ถือเป็นพื้นที่พักชั่วคราว
เมื่อเห็นฉือหยวนเดินมา เสี่ยวเจ้าก็ยื่นน้ำให้พร้อมพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่ฉือ เมื่อกี้คุณเล่นดีมากเลย หลายคนดูจนเหม่อ บอกว่าคุณสวยกว่านางเอกอีก”
แต่ฉือหยวนกลับไม่มีกะจิตกะใจ เขาเอาแต่ถามเสี่ยวเจ้าว่า “หยานชวนเคยมีแฟนสาวใช่ไหม”
เสี่ยวเจ้าสงสัย “หยานชวน นักแสดงเจ้าบทบาทหยานชวนน่ะเหรอ อยู่ๆ ถามถึงเขาทำไมครับ”
ฉือหยวน “ฉันเจอเขาเมื่อกี้”
เสี่ยวเจ้ารีบกระโจนออกไป “ที่ไหนครับ ที่ไหน คุณหยานชวนมานี่เหรอ”
ฉือหยวนดูออก “นายเป็นแฟนคลับหยานชวนเหรอ”
เสี่ยวเจ้าเขินอาย “ก็แค่ชอบผลงานการแสดงของเขา ไม่ถึงขั้นเป็นแฟนคลับ ตอนนี้ผมนับถือพี่ฉือคนเดียว”
ฉือหยวนขำ “ไม่ต้องมาชอบฉันเป็นพิเศษ นายอยากเป็นแฟนคลับใครก็เป็นไปเถอะ”
เสี่ยวเจ้าหัวเราะแหะๆ ชะเง้อคอมองออกไปข้างนอก เห็นได้ชัดว่ากำลังตามหาหยานชวน
ฉือหยวนเองก็มองไป ตรงจุดเมื่อครู่นี้ไม่เห็นร่างของหยานชวนอีกแล้ว
ฉือหยวน “ดูเหมือนจะกลับไปแล้ว”
เสี่ยวเจ้าทำหน้าเสียดาย “กลับไปแล้วเหรอครับ แต่ไม่เป็นไร ยังไงก็จะได้เจอกันอีกเร็วๆนี้”
ฉือหยวน “หมายความว่าไง”
เสี่ยวเจ้าพูดอย่างตื่นเต้น “พวกคุณกำลังจะร่วมงานกันแล้วนะครับ ละครของผู้กำกับหรง คุณเป็นพระรอง เขาเป็นพระเอก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกคุณจะได้ร่วมงานกันประมาณสามสี่เดือนเลย”
ช่วงนี้ฉือหยวนยุ่งมาก วิ่งรอกไปทั่วประเทศเพื่อจัดการเรื่องต่างๆ พอนานๆได้พัก สายตาและหัวใจก็เต็มไปด้วยเจียงเฮ่าเฉิน