ฉือหยวน ข้าถูกเจ้ายั่วยวนใจ
นอนอยู่บนเตียง ในหัวของฉือหยวนเต็มไปด้วยคำพูดนี้ เขาห่มผ้าห่มแล้วพลิกตัวไปมา ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ
ไม่ได้การ เขาต้องหาใครสักคนพูดด้วย
ฉือหยวนคว้าโทรศัพท์มือถือ ไม่สนว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว โทรออกไปหาหวงไข่คนเดียวที่รู้ความลับของเขา
สายเพิ่งจะติด ยังไม่ทันให้ปลายสายพูด ฉือหยวนก็ตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
“หวงไข่ หวงไข่ หวงไข่!”
หวงไข่ทนไม่ไหวแล้ว น้ำเสียงอู้อี้ด้วยความงัวเงียที่ถูกปลุกขึ้นมาเต็มไปด้วยความรำคาญ: “ดึกดื่นป่านนี้เรียกผีอยู่ได้”
ฉือหยวน: “หวงไข่ ฉันมีความสุขจัง”
หวงไข่: “ทำไม เจอเงินตกกลางทางหรือไง”
ฉือหยวน: “มีความสุขยิ่งกว่าเจอเงินอีก”
หวงไข่เริ่มมีความสงสัยขึ้นมาบ้าง: “เรื่องอะไรกันที่ทำให้มีความสุขยิ่งกว่าเจอเงินอีก”
ฉือหยวนยังไม่ทันพูดก็ยิ้มเขิน: “คุณเจียงบอกว่าผมมีเสน่ห์”
“…………” อาการพูดไม่ออกคืออารมณ์ที่หวงไข่รู้สึกโกรธที่สุดในตอนนี้
ไม่ไหว ทนไม่ไหวแล้ว ยังไงก็ต้องด่า
“ฉือหยวน นายนี่มันบ้ารึเปล่า ดึกดื่นปลุกฉันจากฝันดี แค่เพื่อมาบอกเรื่องนี้ เขาคิดว่านายมีเสน่ห์มันก็ควรแล้วไม่ใช่หรือไง ถ้านายไม่มีเสน่ห์เลย เขาจะเลี้ยงนายไว้ทำไม”
ด่าจบ ปลายสายเงียบกริบ หวงไข่เริ่มมีสติขึ้นมาหน่อย ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
“ขอโทษ หยวนจื่อ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันหมายความว่า…”
“ฉันรู้” ฉือหยวนใจเย็นลงมาหน่อย “แต่ฉันก็ยังมีความสุขมาก หวงไข่ ตอนที่เขาพูดกับฉันว่าเขาถูกฉันยั่วยวน มันเหมือนกับว่าชั่วขณะนั้น เรากำลังรักกันอยู่ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่วินาทีนั้น ฉันก็ดีใจมาก”
“นาย…” หวงไข่มีหลายคำพูดที่อยากจะพูด แต่เมื่อต้องพูดกับเพื่อนสนิทแบบนี้ เขาก็ไม่รู้จะพูดยังไง