“ไม่เอา”
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ ฉือหยวนก็ปฏิเสธเสียงดังลั่น
“รู้ไหมว่ามีคนตั้งมากมายที่ฝันอยากได้โอกาสแบบนี้” หยานชวนพยายามเกลี้ยกล่อมฉือหยวน “อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธฉัน นายไปถามผู้จัดการของนายดูก่อนก็ได้”
หยานชวนคิดแค่ว่าฉือหยวนเป็นคนหน้าใหม่ที่ไม่เข้าใจว่าผลประโยชน์เบื้องหลังมันมากมายแค่ไหน
“ไม่ต้องถามผู้จัดการผม ผมมีคนที่ชอบแล้ว”
หยานชวนตะลึง ถามออกไปตามสัญชาตญาณ “คนในวงการ?”
ฉือหยวนไม่ตอบ
หยานชวน “มีคนที่ชอบแล้วก็ไม่เป็นไร เราแค่เป็นคู่นอนในกองถ่าย เรื่องนี้จะไม่มีใครรู้หรอก นายก็แค่คิดเสียว่า… แสดงละครกับฉันฉากหนึ่ง”
ฉือหยวนเคยได้ยินเรื่องแบบนี้ แต่ไม่เคยเจอกับตัว ยิ่งคิดไม่ถึงว่าเรื่องแบบนี้จะออกมาจากปากของนักแสดงเจ้าบทบาท
ฉือหยวน “คุณทำแบบนี้ แฟนคลับคุณรู้ไหม”
หยานชวนหัวเราะ “คนหน้าใหม่ก็คือคนหน้าใหม่ แฟนคลับ นายคิดว่าแฟนคลับชอบอะไร? พวกเขาชอบบทบาทที่ฉันแสดง เป็นภาพลักษณ์ดาราที่ถูกปรุงแต่ง ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของฉัน ขอแค่ฝีมือการแสดงของฉันเป็นของจริง ความชอบของพวกเขาก็เป็นของจริง สิ่งที่แฟนคลับเรียกว่ารัก จริงๆ แล้วคือการรักตัวเอง วันที่นายไม่สามารถให้คุณค่าทางอารมณ์กับพวกเขาได้ พวกเขาก็จะจากไปโดยไม่บอกกล่าวด้วยซ้ำ แฟนคลับน่ะเฮงซวยกว่าฉันอีก อย่างน้อยเวลาฉันนอนกับใคร ก็ให้ทรัพยากรจริงๆ จำไว้ สิ่งที่ผลักดันนายให้ดังคือเงินทุน ไม่ใช่แฟนคลับ”
ฉือหยวนไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่รู้จะโต้แย้งยังไง ทำได้เพียงยืนกราน “ไม่ว่าคุณจะคิดยังไง ยังไงผมก็ไม่เอาทรัพยากรของคุณ และยิ่งไม่อยากได้ทรัพยากรด้วยวิธีนี้”