เพราะต้องรีบกลับไปถ่ายทำ ฉือหยวนจึงออกจากอะพาร์ตเมนต์ตั้งแต่เช้าตรู่
เมื่อคืนร้องไห้หนักเกินไป ดวงตาของฉือหยวนบวมช้ำ ทั้งคนซึมเซาไร้เรี่ยวแรง
หลี่เว่ยหรานเห็นสภาพฉือหยวน จึงส่งสายตาให้เสี่ยวเจ้า เสี่ยวเจ้าเข้าใจทันที ออกจากหมู่บ้านก็แวะจอดที่ร้านสะดวกซื้อ เข้าไปซื้อถุงประคบเย็นสำหรับแช่เย็นมา
หลี่เว่ยหราน: “ขากลับอีกสองชั่วโมง เอาถุงประคบตาสักหน่อย”
ฉือหยวนเห็นสีหน้าหลี่เว่ยหรานไม่เป็นธรรมชาติ ก็รู้ว่าพวกเขาคงเดาสาเหตุได้แล้ว ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมา กุมถุงประคบเย็นไว้ พิงเบาะนั่งหลับตาพักผ่อนเงียบๆ
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสี่ยวเจ้าที่ขับรถอยู่ข้างหน้าพลันเอ่ยถาม: “พี่ฉือ ชุดของแบรนด์ล่ะครับ ในกรุ๊ปถามหาชุดกันแล้ว”
ปกติชุดเดินพรมแดงของดาราจะยืมมาจากแบรนด์ต่างๆ ชุดของฉือหยวนทีมสไตลิสต์ของเทียนอวี๋เป็นคนยืมมาให้ ตอนนี้งานเลี้ยงจบแล้ว ย่อมต้องส่งคืน
ฉือหยวนเลื่อนถุงประคบเย็นออกจากหน้า สีหน้ายิ่งกระดากอาย
เดิมทีควรถอดชุดคืนให้บริษัทตอนออกจากสถานที่จัดงาน แต่เขาอยากให้คุณชายเจียงเห็นเขา ก็เลย...
นึกถึงสภาพชุดที่ถูกขยำยับเยินเมื่อคืน คงคืนไม่ได้แล้วแน่
ฉือหยวน: “ชุดนั้นผมอยากเก็บไว้เอง ถามราคาดูหน่อย เราซื้อมาเลย”
เสี่ยวเจ้าเตือนว่า: “พี่ฉือ พี่จะซื้ออะไรแบบนั้นทำไมครับ ชุดนั้นตัวละหลายแสน แถมใส่ในชีวิตประจำวันไม่ได้ด้วย เปลืองเงินโดยใช่เหตุ”
แม้จะเป็นคนมีเงินแล้ว ฉือหยวนก็ยังอดเจ็บใจไม่ได้เมื่อได้ยินราคาหลายแสน นอนกับคุณชายเจียงครั้งหนึ่งก็ดูแพงเอาเรื่องเหมือนกัน