เจียงเฮ่าเฉินเดินออกจากห้อง เห็นเคาน์เตอร์ครัวทำจากแก้วคริสตัล แววตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
กุหลาบงามที่ซ่อนเร้น ในที่สุดก็โยกไหวสะพรั่งอยู่ภายใต้กายเขา
เจียงเฮ่าเฉินรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว บรรเทาความแห้งผากในลำคอ คิดว่าจะบอกเรื่องเซี่ยหลิงโจวกับฉือหยวนอย่างไรดี
เรื่องของเขากับเซี่ยหลิงโจวเป็นอดีตไปเนิ่นนานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าผ่านมาสามสี่ปีแล้ว แม้แต่ตอนที่ทั้งสองคบหากันอย่างเป็นทางการก็ไม่เคยเปิดเผยสถานะสู่ภายนอก ดังนั้นเจียงเฮ่าเฉินจึงไม่เคยคิดจะอธิบายเรื่องนี้กับใคร
แต่เสียงอัดเมื่อวานทำให้เจียงเฮ่าเฉินรู้ว่า ฉือหยวนรู้เรื่องนี้
ถึงแม้ฉือหยวนอาจจะไม่สนใจอดีตของเขากับเซี่ยหลิงโจว แต่ในเมื่อเขาจะตามจีบฉือหยวน เรื่องพวกนี้ก็ต้องอธิบายให้ชัดเจน
ทว่า การอธิบายก็ต้องหาโอกาสเหมาะ จะให้เดินเข้าไปบอกฉือหยวนลอยๆ ว่า เขาเคยคบกับเซี่ยหลิงโจว แต่ตอนนี้เลิกกันเด็ดขาดแล้ว ก็กระไรอยู่? ไม่ต้องพูดถึงว่าฉือหยวนจะงง แค่เขาเองยังรู้สึกว่ามันดูโง่เขลา
เมื่อคิดถึงโอกาส เจียงเฮ่าเฉินก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนเขาไปเจอเซี่ยหลิงโจวมา ไม่รู้ว่ามีใครถ่ายรูปไว้หรือเปล่า ถ้ามีคนถ่าย เขาจะได้ถือโอกาสแกล้งทำเป็นเห็นข่าวต่อหน้าฉือหยวน แล้วพูดถึงสักหน่อย อธิบายให้เข้าใจไปตามเรื่อง
คิดได้ดังนั้น เจียงเฮ่าเฉินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเวยปั๋ว พบว่าบนเวยปั๋วกำลังครึกโครมอย่างยิ่ง