"คุณเจียง ฉันจะขอแวบกลับบ้านไปหยิบเสื้อผ้าสักสองสามชุดมาผลัดเปลี่ยนนะคะ ได้ไหม"
ฉือหยวนเก็บโต๊ะอาหารเสร็จก็หันไปพูดกับเจียงเฮ่าเฉินที่กำลังตอบข้อความเรื่องงาน
เจียงเฮ่าเฉินตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา "ไปสิ"
คุณเจียงไม่ได้ห้ามไม่ให้เขากลับมาแบบนี้ หมายความว่าสามวันนี้เขาพักที่นี่ได้เลยใช่ไหม
ฉือหยวนแอบดีใจอยู่ในใจ แสร้งทำเป็นเจ้าเล่ห์ไม่ถามย้ำว่าคืนนี้ตนพักที่นี่ได้หรือไม่ ถือวิสาสะ
ล้างไม้ล้างมือเสร็จ ฉือหยวนก็เริ่มจัดเก็บข้าวของตัวเอง จริง ๆ เขาก็ไม่ได้มีข้าวของอะไรมากมาย มีเสื้อผ้าสองตัวเท่านั้น
เสื้อผ้าที่เปลี่ยนออกตอนอาบน้ำเมื่อวานเขาเก็บไว้แล้ว แต่ชุดนักเรียนตัวนั้นหากันจนทั่วก็ไม่เจอสักที
ฉือหยวนหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เลยจำต้องไปถามเจียงเฮ่าเฉินอีกครั้ง "คุณเจียงครับ... ฉัน... คุณพอจะทราบไหมว่าเสื้อผ้าฉันอยู่ไหน"
เจียงเฮ่าเฉิน "เสื้อผ้าอะไร"
"ก็..." นึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน ฉือหยวนก็อดเขินไม่ได้ "ชุดนักเรียนน่ะครับ"
นิ้วที่กดแป้นพิมพ์ของเจียงเฮ่าเฉินชะงักไป สายตาเลื่อนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มาหยุดที่ฉือหยวน "พึ่งอิ่มปากก็จะยั่วยวนกันอีกแล้ว"
ฉือหยวน "เปล่านะครับ... ฉันไม่ได้... ฉันแค่จะเอาเสื้อผ้ากลับไปซักที่บ้าน"
นี่มันยั่วยวนตรงไหนกันนะ ก็เป็นบทสนทนาปกติธรรมดา พูดถึงชุดนักเรียนมันผิดอะไร
สิ่งที่ฉือหยวนไม่รู้ก็คือ การพูดถึงชุดนักเรียนไม่ได้ผิดอะไรเลย แต่ท่าทางอึกอักลังเลของเขามันชวนให้คนนึกไกลเกินไป
เจียงเฮ่าเฉินเห็นคอของเด็กหนุ่มแดงซะขนาดนี้ เกรงว่าถ้าจ้องนานกว่านี้ อีกฝ่ายจะเผ่นพรวดออกประตูไป ก็หัวเราะแผ่วเบา "เสื้อผ้านั่นนะ... ตอนเช้าป้ามาทำความสะอาดบ้าน ฉันให้ป้าเอาไปซักแล้ว"