ภายในห้องโถงของวิลล่า ไฟไม่ได้เปิด เสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
ในพื้นที่ที่เสียงก้องกังวานดีเยี่ยม มีเพียงเสียงร่างกายกระทบกันและเสียงหอบหายใจแผ่วเบา
ฉือหยวนถูกจูบจนแทบหายใจไม่ทัน ทั้งที่เขาเองก็ไม่ได้ขัดขืนหรือไม่เต็มใจ เหตุใดคุณชายเจียงถึงทำท่าราวกับกลัวเขาจะหนีไปได้
“คุณชายเจียง ยัง...ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะครับ” กว่าฉือหยวนจะหาโอกาสพูดได้ก็แสนยาก
“ไม่ต้องอาบแล้ว” เจียงเฮ่าเฉินถอดเสื้อไหมพรมแนบตัวของเด็กหนุ่มออก
ความหนาวเย็นในอากาศทำให้ฉือหยวนสั่นสะท้าน แต่ไม่นานก็ถูกโอบล้อมด้วยเรือนร่างที่อบอุ่นกว่า
“ไม่...ไม่ได้ครับ ตัว...ตัวเลอะแป้ง” เพื่อให้ดูดีบนเวที สไตลิสต์จึงทาแป้งทั่วทุกส่วนที่เสื้อผ้าปกปิดไม่ถึง
“ไม่เป็นไร” เจียงเฮ่าเฉินประคองคนขึ้นบันไดไป
“คุณ...คุณอย่าเพิ่งรีบสิครับ”
“ลองนับเองสิ เธอทำให้ฉันหิวโหยมานานกี่เดือนแล้ว” เจียงเฮ่าเฉินบีบเอวเด็กหนุ่มแรง ๆ
ฉือหยวนร้องอื้อในลำคอ ร่างกายถูกพาขึ้นบันไดตามแรงของเจียงเฮ่าเฉิน แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“คุณชายเจียง...”
“หืม?”
เจียงเฮ่าเฉินดึงเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายของเด็กหนุ่มออก ซุกหน้าลงในซอกคอของเขา แม้จะร้อนรนแต่ก็ยังคงตอบรับอย่างอดทน
“คุณ...” หัวใจของฉือหยวนเต้นระรัว แฝงไว้ด้วยความหวัง เขาถามเสียงเบา “คุณ...ไม่ได้หาใครอื่นเลยหรือครับ”
เจียงเฮ่าเฉินหยุดการเคลื่อนไหว แล้วกัดเด็กหนุ่มแรง ๆ หนึ่งที
ฉือหยวนร้องอ๊าก แต่ก็ยังดื้อรั้นรอคำตอบ
เจียงเฮ่าเฉินพูดว่า “ฉันสัญญากับเธอไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าจะเลี้ยงดูแค่เธอคนเดียว”
ดังนั้น ที่คุณชายเจียงบอกว่าเลี้ยงดูแค่เขาเดียว หมายความว่าจะนอนกับเขาเพียงคนเดียวใช่ไหม