"คัต! เทคสุดท้ายสมบูรณ์แบบ 'ฉางเซิง' ปิดกล้องอย่างเป็นทางการ!"
"ว้าววว~~"
"ยินดีด้วยที่ปิดกล้อง! ลำบากกันแล้วนะ"
"ลำบากกันแล้วนะ"
พร้อมกับคำประกาศปิดกล้องของผู้กำกับหยางคือเสียงเชียร์อันอบอุ่นของทีมงาน
'ฉางเซิง' ถ่ายทำมาเกือบสี่เดือน เป็นความพยายามของคนหลายร้อยคน ต้องฝ่าอุปสรรคต่อเนื่องไม่ขาดสาย โดยเฉพาะครึ่งเดือนสุดท้าย ละครเกือบไม่สามารถออกอากาศได้แล้ว แต่โชคดีที่ทุกอย่างถูกแก้ไขจนเสร็จก่อนวันปิดกล้อง
แม้แต่ผู้กำกับหยางเอง ในชั่วขณะนี้ก็ยังดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเดินเข้าไปหาฉือหยวนด้วยตนเอง ยื่นดอกไม้ที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ฉือหยวนด้วยสองมือ "ลำบากแล้ว"
แม้ว่าช่วงนี้จะมีข่าวลือไม่หยุดหย่อน แต่ผู้กำกับหยางก็ยังชื่นชอบฉือหยวนมาก เป็นคนหนุ่มแน่น พยายาม ไม่หยิ่งทะนง แถมยังมีพรสวรรค์ด้านการแสดง ที่สำคัญคือเมื่อเจอเรื่องก็ไม่หวั่นไหว หากเขารักษาสภาพแบบนี้ต่อไปได้ ในอนาคตก้าวข้ามเจียงเฮ่าเฉินนั่นก็ไม่ใช่ไม่มีโอกาส
ฉือหยวนยิ้มเขิน ๆ "ผู้กำกับหยาง ท่านก็ลำบากเช่นกัน"
ผู้กำกับหยางยิ้มอย่างเบิกบาน กำชับประโยคหนึ่ง "ต้องยืนหยัดแสดงต่อไปนะ จะได้ไม่เหมือนเจียงเฮ่าเฉิน ที่เสียของที่มีพรสวรรค์ทิ้งไป"
ฉือหยวน "ผมจะพยายามต่อไป"
ระหว่างการถ่ายทำ 'ฉางเซิง' ฉือหยวนได้เรียนรู้มากมายจริง ๆ นักแสดงที่ร่วมงานล้วนเป็นรุ่นมีฝีมือ ผู้กำกับหยางเข้มงวดมาก และยังมีคุณชายเจียง...
ตอนกลางคืนจะช่วยเขาซ้อมบท
ผู้กำกับหยาง "งานเลี้ยงฉลองปิดกล้องนายไม่ไปเหรอ?"
ฉือหยวนส่ายหน้า "ไม่ไปครับ ผมมีธุระอื่น"
การปิดกล้องช้ากว่าที่คาดไว้หนึ่งวัน ถ้าไปร่วมงานเลี้ยงฉลองปิดกล้องอีก ก็จะกลับไปไม่ทัน
ผู้กำกับหยางก็ไม่ได้บังคับ เขารู้ว่านักแสดงที่มีมูลค่าเชิงพาณิชย์สูงอย่างฉือหยวนตารางงานแน่นมาก "ถ้างั้นถ่ายรูปรวมหน่อย แล้วไปบอกลาทุกคน"