ในร้านอาหารแห่งหนึ่งไม่ไกลจากโรงพยาบาล เจียงเฮ่าเฉินจองห้องส่วนตัวไว้
รอประมาณสิบนาที ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกใครบางคนผลักเข้ามา
เจียงเฮ่าเฉินเงยหน้ามองไปที่ประตู ทันทีที่เห็นคนมา แววตาเย็นชาลงอย่างอดไม่ได้
ใบหน้าของหลินฟางมีรอยแผล
หลินฟางปิดประตู มองเจียงเฮ่าเฉินข้ามโต๊ะ ไม่กล้านั่งลง “เจีย… คุณเจียง”
เจียงเฮ่าเฉินไม่ชอบหลินฟาง แต่คิ้วและดวงตาของหลินฟางคล้ายกับฉือหยวนอยู่สามส่วน ซึ่งทำให้เขามองแล้วรู้สึกกลัดกลุ้มอย่างมาก
“นั่งลงคุยกัน”
หลินฟางรับคำแล้วนั่งลงอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแตะต้องอาหารบนโต๊ะ ได้แต่กดเล็บตัวเองอย่างหมดหนทาง
เจียงเฮ่าเฉิน: “ค่ารักษาของเกาเฉิง ผมจะเป็นคนออกให้”
เงินก้อนนี้ เจียงเฮ่าเฉินตั้งใจจะออกตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ว่าท้ายที่สุดแล้วความสัมพันธ์ระหว่างฉือหยวนกับครอบครัวนี้จะเป็นอย่างไร เกาเฉิงและหลินฟางก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเขาอยู่ดี ถึงแม้จะบอกว่าฉือหยวนไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เกาเฉิง แต่ถ้าฉือหยวนไม่สนใจเลยจริง ๆ มันจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ต่อสาธารณะได้
ภาพลักษณ์ภายนอกของดาราสำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้น เกาเฉิงก็ยังเป็นเด็กดี
แววตาของหลินฟางเป็นประกายขึ้น: “คุณจะออกให้เท่าไหร่คะ”
เจียงเฮ่าเฉินมองเธอ ถามอย่างช้าๆ: “คุณตั้งใจจะให้เท่าไหร่”
หลินฟางยกสามนิ้วขึ้นอย่างระมัดระวัง: “สา… สามแสน”
เจียงเฮ่าเฉินหัวเราะเยาะ: “แล้วถ้าสามแสนรักษาเกาเฉิงไม่หาย คุณจะทำยังไง”
หลินฟางไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน เธอเริ่มลนลาน: “งั้น… งั้นฉันจะกลับไปถามโรงพยาบาล…”
เจียงเฮ่าเฉิน: “จะไปถามโรงพยาบาล หรือถามสามีคุณแน่”