ห้องพักในโรงแรม
เจียงเฮ่าเฉินสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกจากห้องน้ำ ก็เห็นฉือหยวนนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง หลับไปเสียแล้ว
เจียงเฮ่าเฉินผ่อนฝีเท้าให้เบาลงโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ นั่งยองๆ อยู่ข้างเตียง มองใบหน้ายามหลับของฉือหยวนอย่างเงียบๆ
เจ้าแมวน้อยของเขาช่างดูดีเหลือเกิน
เจียงเฮ่าเฉินนั่งยองอยู่อย่างนั้น โดยไม่มีความปรารถนาอันใดเจือปน จ้องมองคนที่หลับสนิทบนเตียง แม้ไม่ได้ทำอะไร แต่ในใจกลับแผ่ซ่านความอ่อนโยนและอบอุ่นที่ไม่เคยมีมาก่อน
กลัวว่าฉือหยวนจะหลับในท่านี้ต่อ พรุ่งนี้เช้าอาจรู้สึกไม่สบาย เขาจึงยื่นมือไปเพื่อจัดให้อีกฝ่ายนอนราบลง แต่มือเพิ่งแตะไหล่ฉือหยวน อีกฝ่ายก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
“คุณชายเจียง?”
“ตื่นแล้ว?” เจียงเฮ่าเฉินหัวเราะเบาๆ
“ขอโทษครับ ผมเผลอหลับไป”
“เหนื่อยหรือ?”
“ไม่เหนื่อยครับ” ฉือหยวนส่ายหน้า มือโอบรอบคอเจียงเฮ่าเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ ขยับตัวเข้าไปใกล้ แล้วประทับจูบลงบนซอกคอของเจียงเฮ่าเฉิน
เจียงเฮ่าเฉินตัวแข็งทื่อ
ฉือหยวนรออยู่ครู่หนึ่ง ไม่เห็นคุณชายเจียงมีการตอบสนองใดๆ จึงถามอย่างสงสัย “คุณชายเจียงครับ?”
แววตาขบขันในดวงตาของเจียงเฮ่าเฉินเลือนหายไปจนหมดสิ้น เมื่อฉือหยวนปล่อยมือและพยายามจะมองสีหน้าของเขา เขาก็รวบแขนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กอดอีกฝ่ายไว้แน่นในอ้อมแขน
“คุณชายเจียง?” ฉือหยวนยิ่งงุนงงหนักกว่าเดิม
เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้พูดอะไร ฉือหยวนก็ไม่ถามต่อ ปล่อยให้อีกฝ่ายกอดไว้และรอคอยอย่างเงียบๆ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เจียงเฮ่าเฉินถึงเอ่ยปากอีกครั้ง “ฉือหยวน ตอนนี้นายเป็นแฟนของฉันแล้ว”