"อือ~"
"คุณชายเจียง~~อ๊ะอืม~"
ในห้องพักโรงแรมที่ตกแต่งเรียบง่าย เสียงหอบหายใจคลอเคลียดังอยู่นานเท่าใดไม่มีใครรู้ บนเตียงขนาดสองเมตรสีขาวบริสุทธิ์ ผ้าปูถูกขยำจนยับเยิน มีเพียงหมอนที่ถูกใครบางคนเกาะแน่นราวกับท่อนไม้กลางน้ำ
ขนตายาวและหนาของฉือหยวนอาบไปด้วยน้ำตา เขาอยากหนีโดยสัญชาตญาณ แต่มือที่อยู่เบื้องหลังรั้งตัวเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้ ดึงเขากลับไปครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วก็กระแทกเข้ามาใหม่ เป็นเช่นนี้อยู่เรื่อยไป
"ข้า... ปรนนิบัติท่านดีไหม?"
เจียงเฮ่าเฉินเอ่ยถามจังหวะที่เคลื่อนไหวแต่ละครั้ง คล้ายต้องการคำชม
ฉือหยวนจะตอบได้อย่างไร เสียงเขาเอื้อมไม่ถึงลำคอ ก็ถูกกระแทกแหลกกระจายไปเสียก่อน
เขาแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฟื้นขึ้นมาตอนไหน ความสุขสำราญทั้งกายและวิญญาณทำให้เขาราวกับติดอยู่ในห้วงฝัน
เพียงเพราะคุณชายเจียงโน้มเข้ามากระซิบว่า "คุณฉือ ตอนนี้ผมกำลังรักคุณ"
เพียงเพราะคำพูดนี้ ต่อให้ฉือหยวนจะเหลือจะทนแล้วก็ตาม ก็ไม่ยอมเอ่ยให้หยุด
เมื่ออารมณ์คลั่งสงบลง เจียงเฮ่าเฉินกอดร่างนั้นพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจูบหน้าผากของฉือหยวนอย่างพึงพอใจ แล้วลุกไปห้องน้ำ เขาตั้งใจจะรองน้ำในอ่างอาบให้เต็มก่อน แล้วค่อยกลับมาอุ้มฉือหยวนไปล้างตัว
เพียงไม่กี่นาทีผ่านไป เมื่อเขากลับออกมาจากห้องน้ำ ดวงตะวันนอกหน้าต่างก็พ้นขอบฟ้าแล้ว ม่านโปร่งของโรงแรมส่องแสงผ่านแต่ไม่เห็นเงา เมื่อแสงแดดส่องมา ห้องทั้งห้องก็สว่างโล่ง จากนั้น... เขาก็เห็นภาพที่เย้ายวนสุดจะบรรยาย
บนผ้าปูสีขาวที่ถูกขยำจนยับเยิน หนุ่มผมดำหม่นที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งรักเหนื่อยล้าหลับใหลอยู่ ผ้าห่มบางคลุมอยู่เหนือสะโพก เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องที่ยังสั่นสะท้านอยู่เล็กน้อย