ระหว่างที่เจียงเฮ่าเฉินขับรถกลับกองถ่าย โฆษณาต้าหมี่โฟนก็ออนแอร์อย่างเป็นทางการ ปล่อยลงทุกแพลตฟอร์ม
ตอนติดไฟแดง เจียงเฮ่าเฉินเหลือบเห็นป้ายโฆษณาบนตึกข้างทาง แวบเดียวก็จำใบหน้าคุ้นเคยของฉือหยวนได้ทันที
ใบหน้าที่มองยังไงก็ดูดี มองตรงมาที่กล้อง ยิ้มสดใสราวกับแสงตะวัน ใครเห็นก็อดใจเบิกบานไม่ได้
[ต้าหมี่โฟน ถ่ายรูปสวย ถ่ายคนที่คุณชอบ ยิ่งสวย]
มองสโลแกนโฆษณาบนจอยักษ์ เจียงเฮ่าเฉินเลิกคิ้ว
หลังจากฉือหยวนได้มือถือเครื่องนี้ คนแรกที่ถ่ายก็คือเขาสินะ
เจียงเฮ่าเฉินบอกเลยว่า สโลแกนนี้ เขาชอบ
=
ที่กองถ่าย ฉือหยวนเพิ่งเสร็จจากการถ่ายทำฉากหนึ่ง
เวลาใกล้เข้าเดือนเมษายนแล้ว อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แถมละครย้อนยุคก็ใส่เสื้อผ้าหลายชั้น ต่อให้ฉือหยวนไม่ใช่คนขี้เหงื่อก็ยังถูกแดดเผาจนเครื่องสำอางเลือน
เดิมทีผู้กำกับหยางไม่ค่อยพอใจที่ฉือหยวนขอลา แต่พอกลับมาแล้วฉือหยวนทำงานถ่ายทำอย่างทรหดอดทน ทั้งยังยอมอยู่ดึกเร่งงานให้ทัน อารมณ์ก็ดีขึ้นเยอะ
มาถึงตอนนี้เห็นหน้าฉือหยวนแดงเพราะแดดก็เกิดใจดีขึ้นมาอย่างยากเย็น "พักหนึ่งชั่วโมง ไปเติมหน้าให้เรียบร้อย"
ฉือหยวน "ขอบคุณผู้กำกับครับ"
เสี่ยวเจ้ารีบวิ่งไปหาพร้อมกระบอกน้ำ ฉือหยวนกระหายจะแย่ คว้ากระบอกน้ำมาดื่มครึ่งขวดในรวดเดียว
เสี่ยวเจ้า "พี่ฉือ จะกินอะไรหน่อยมั้ย ตั้งแต่เช้ามา พี่แทะข้าวโพดไปฝักเดียวเอง"
ฉือหยวนส่ายหัว "ไม่ได้ ตอนต่อไปบทต้องการให้ฉันผอมกว่านี้อีก กินเยอะไม่ได้"
เสี่ยวเจ้าสงสาร "วันนึงงานหนักขนาดนี้ ตอนหลังยังมีแต่บทต่อสู้อีก กินแค่นี้จะทนไหวได้ไง"