วันรุ่งขึ้น
เจียงเฮ่าเฉินตื่นขึ้นมาอย่างอิ่มเอมใจ ใช่แล้ว การออกแรงช่วยให้หลับสบายขึ้นจริง ๆ เขาไม่ได้นอนหลับสนิทเช่นนี้มานานแล้ว สองครั้งก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะใครบางคนทั้งนั้น
ส่วนใครบางคนคนนั้น ตอนนี้กำลังขดตัวนอนอย่างเรียบร้อยอยู่ที่อีกฝั่งของเตียง ท่วงท่าดูระแวดระวัง ชิดขอบเตียง เกือบจะพลิกตัวตกเตียงได้ง่าย ๆ
เด็กหนุ่มยังไม่ตื่น ขนตายาวหนายังมีคราบน้ำตาจากตอนที่อารมณ์ถึงขีดสุดเมื่อคืน ไหล่ที่โผล่พ้นผ้าห่มยิ่งเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ มองไปมองมา เจียงเฮ่าเฉินก็อดนึกถึงความหวานซึ้งเมื่อคืนอีกครั้งไม่ได้
แต่เมื่อคืนก็เล่นเอาเขาซะหนักหนาเลย ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตื่น
เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้ปลุกเขา แต่ค่อย ๆ แอบลงจากเตียงอีกด้านหนึ่ง ไปที่ห้องน้ำ
เมื่อเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ เด็กหนุ่มบนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ที่จริงเขาตื่นก่อนหน้านี้แล้ว ถึงเมื่อคืนจะเหนื่อยมาก แต่เขานอนอยู่ข้าง ๆ เจียงเฮ่าเฉิน เมื่อมีความคิดนี้อยู่ในหัว เขาจะนอนหลับสนิทได้อย่างไร
ตอนที่เขาตื่น เจียงเฮ่าเฉินยังหลับอยู่ แขนกว้างใหญ่พาดอยู่บนตัวเขา ราวกับจะดึงเขาเข้าไปใต้อ้อมกอดได้ตลอดเวลา เขาแค่มองใบหน้าหลับของเจียงเฮ่าเฉินอย่างหลงใหล ราวกับกำลังฝัน
ความรู้สึกเหมือนไม่จริงนี้ทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจ ว่าคำที่ได้ยินจากปากเจียงเฮ่าเฉินเมื่อคืนเป็นความจริงหรือไม่
[จะตามฉันมาไหม]
นี่เป็นคำที่เจียงเฮ่าเฉินพูดกับเขาจริง ๆ งั้นหรือ เจียงเฮ่าเฉินถูกใจเขา