เมื่อไม่สามารถเอาเปรียบฉือหยวนได้ เซี่ยหลิงโจวก็หงุดหงิดจนเตะถังขยะตรงทางเดิน
ทว่าเสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้น
“ใครน่ะ” เซี่ยหลิงโจวมองไปที่มุมตึก
นักแสดงเจ้าบทบาทเหยียนเดินออกมาอย่างเปิดเผย ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “อารมณ์ไม่ดีก็อย่าเอาถังขยะมาระบายสิ มารยาทล่ะ”
เซี่ยหลิงโจวเองไม่เคยล่วงเกินหยานชวนมาก่อน ตอนที่เคยทำงานในประเทศก็เคยเจอกันบ้างตามงานต่างๆ ก็สุภาพดี เหตุใดวันนี้ถึงได้จงใจหาเรื่องเขาเช่นนี้
เดี๋ยวก่อน หยานชวนกับฉือหยวนเหมือนจะเคยร่วมงานกัน หรือว่าสองคนนี้...
เขาก็รู้ชื่อเสียงของหยานชวนอยู่บ้าง “อาจารย์เหยียนจงใจหาเรื่องผม เพราะฉือหยวนงั้นหรือ”
หยานชวนรู้ว่าเขากำลังบอกใบ้อะไร จึงไม่เล่นด้วยเลย “อาจารย์เซี่ยกลับมาจากต่างประเทศรีบร้อนเกินไปหรือเปล่า ปรับเวลายังไม่ได้ ที่พูดจาวกไปวนมาอย่างนี้ ผมแค่บอกให้คุณรักษาสมบัติสาธารณะ จะกลายเป็นหาเรื่องได้ยังไง หรือว่าเจอแบบนี้ที่ต่างประเทศ ผมต้องเตะถังไปพร้อมกับคุณ ถึงจะเรียกว่าสุภาพ”
เซี่ยหลิงโจวไม่เคยถูกใครทำให้เสียหน้าเช่นนี้ อย่าว่าแต่ตอนนี้ที่สถานะในวงการสูงส่งแล้ว แม้แต่เมื่อก่อนตอนอยู่เมืองไทย ไม่ว่าไปที่ไหน ก็มีแต่คนเกรงใจ
เซี่ยหลิงโจว “อย่าเสแสร้ง อย่าบอกนะว่าคุณไม่ได้สนใจฉือหยวน”
หยานชวน “จริง ผมสนใจเขาอยู่”
เซี่ยหลิงโจว “เป็นอย่างที่คิด พวกคุณมีสัมพันธ์กันแน่”
หยานชวน “ผมก็อยากนะ แต่นี่ก็ต้องให้คุณช่วยไง”
เซี่ยหลิงโจวไม่เข้าใจ “หมายความว่าไง”
หยานชวน “คุณพยายามง้อเจียงเฮ่าเฉินกลับมาสิ ผมก็จะมีโอกาสบ้าง”