ร้านอาหารส่วนตัว
เจียงเฮ่าเฉินเป็นลูกค้าประจำที่นี่ พนักงานรู้จักเขา ทันทีที่เขาเดินเข้าไปก็มีพนักงานเข้ามาทักทาย
“คุณเจียง ท่านจองห้องส่วนตัวไว้หรือเปล่าคะ”
เจียงเฮ่าเฉิน: “เพื่อนผมมาก่อนแล้ว ผมเข้าไปเองก็ได้”
พูดจบก็เดินตรงเข้าไปข้างใน
เดินไปได้พักหนึ่ง เข้าไปในโถงทางเดินของห้องส่วนตัว เขาเรียกพนักงานที่กำลังยกอาหารคนหนึ่ง แล้วถามอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ฉือหยวนอยู่ห้องส่วนตัวไหน”
คำถามของเขาดูเป็นธรรมชาติเกินไป บวกกับสถานะของเขา พนักงานแทบไม่ต้องคิดก็ตอบคำถามของเขา
“คุณฉืออยู่ห้อง 216 ชั้นสองครับ”
“ขอบคุณ”
เจียงเฮ่าเฉินหมุนตัวเดินขึ้นชั้นบน ระหว่างเดินก็คิดหาข้ออ้างที่จะเข้าไปด้วย แต่ยังคิดข้ออ้างไม่ออก เพิ่งก้าวขึ้นมาถึงโถงทางเดินชั้นสองก็เจอคนรู้จักคนหนึ่ง
“อาเฉิน” เซี่ยหลิงโจวกับผู้กำกับคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องส่วนตัว พอดีชนกับเจียงเฮ่าเฉิน
เจียงเฮ่าเฉินชะงักเล็กน้อย: “นายมากินข้าวที่นี่เหรอ”
เซี่ยหลิงโจว: “ใช่ ผมนัดกินข้าวกับผู้กำกับโอวหยาง คุยเรื่องบทละครเรื่องหนึ่ง เมื่อกี้ตอนคุยกันเรายังพูดถึงคุณเลย”
โอวหยางอี้เป็นผู้กำกับหน้าใหม่ที่เนื้อหอมที่สุดในช่วงสองปีมานี้ อายุไม่ถึงสี่สิบ แต่หนังที่กำกับกลับได้รางวัลระดับนานาชาติแล้ว: “นักแสดงเจ้าบทบาทเจียง ผมเป็นผู้ติดตามคุณเลยนะครับ เสียดายที่ตอนคุณถ่ายหนัง ผมเลิกแสดงไปแล้ว ไม่รู้ว่าภายภาคหน้าจะยังมีโอกาสร่วมงานกันไหม”
เจียงเฮ่าเฉินตอบอย่างสุภาพตามมารยาท: “คงมีนะครับ”
เซี่ยหลิงโจวรีบพูดทันที: “บังเอิญจริง ผู้กำกับโอวหยางมีบทละครสองพระเอกอยู่เรื่องหนึ่ง ผมอ่านแล้ว ยอดเยี่ยมมาก ผมว่าคงเป็นแนวที่คุณชอบ อาเฉิน สนใจลองอ่านดูไหม”
โอวหยางอี้ก็มองเจียงเฮ่าเฉินอย่างมีความหวัง