ระหว่างทางกลับเมือง F ฉือหยวนหลับมาตลอดทาง
พอถึงโรงแรมที่กองถ่ายจองไว้ เขาก็ทิ้งหลอดยาหนึ่งหลอดไว้ให้ด้วยความเอาใจใส่ ฉือหยวนทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ได้ แต่เพื่อรักษาชื่อเสียงอันแข็งแกร่งของคุณชายเจียง เขาจึงพูดอะไรไม่ได้
หลังจากนอนหลับเต็มอิ่มที่โรงแรมหนึ่งยกใหญ่ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปกลับและดอกเบี้ยที่ใช้คืนไปของฉือหยวนก็ฟื้นคืนกลับมาในที่สุด
วันนี้มีการอ่านบทร่วมกัน เขาจึงต้องไปแต่เช้า
เสี่ยวเจ้ายื่นรายชื่อให้ฉือหยวนแผ่นหนึ่ง “พี่เวยหรานส่งมาให้ครับ เป็นนักแสดงหลักของเรื่องนี้ทั้งหมด เธอให้คุณทำความคุ้นเคยไว้ก่อน จะได้ไม่เสียเวลาทำความรู้จักทีหลังครับ”
ฉือหยวนไม่เคยเจอผู้จัดการส่วนตัวมากนัก แต่ก็รู้ดีว่า หลี่เว่ยหรานใส่ใจเขาอย่างมาก ตั้งใจฝึกฝนเขาอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ทำตามเงื่อนไขในสัญญาเลี้ยงดูไปส่ง ๆ
ยิ่งตระหนักถึงข้อนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้ง เพราะหลี่เว่ยหราน ผู้จัดการส่วนตัวคนนี้ คุณชายเจียงเป็นคนเลือกให้เขา
คุณชายเจียงกำลังปูทางให้เขาอย่างแท้จริง
ฉือหยวนพูดว่า “นายไม่ต้องตามไปแล้ว วันนี้ให้วันหยุดนาย”
ได้หยุดก็มีความสุขเป็นธรรมดา เสี่ยวเจ้าจากไปอย่างดีอกดีใจ
ฉือหยวนถือบทเดินเข้าลิฟต์ไปคนเดียว ห้องประชุมอยู่ชั้น 28 เขาพักอยู่ชั้น 18
ลิฟต์เลื่อนขึ้นถึงชั้น 22 ก็หยุดลง ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู บดบังแสงจากนอกลิฟต์จนมิด
ฉือหยวนหรี่ตามอง ยังไม่ทันเห็นหน้าชัดเจน ก็ได้ยินเสียงทักก่อน “พบกันอีกแล้วนะ ไอ้จิ้งจอกน้อย”