ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ ฉือหยวนหายดีและออกจากโรงพยาบาล
บาดแผลตามร่างกายฟื้นตัวดีกว่าที่คาดไว้ แต่คุณหมอยังแนะนำว่าภายในครึ่งเดือนอย่าเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรุนแรง
เสี่ยวเจ้า: "ยังดีที่ฉากต่อสู้ของ 'ราชันบัลลังก์' ถ่ายทำเสร็จเป็นส่วนใหญ่แล้ว ฉากแอ็กชันที่เหลือมีไม่มาก ผู้กำกับหรงบอกว่าเก็บไว้ถ่ายทีหลังได้"
ฉือหยวน: "แบบนี้ทั้งกองถ่ายก็ต้องปรับตารางตามผมหมดเลยสิ"
หลี่เว่ยหรานรับช่วงต่อ: "อุบัติเหตุครั้งนี้ทางกองถ่ายเป็นฝ่ายผิดตั้งแต่แรก การปรับตารางจึงสมควรแล้ว ผู้กำกับหรงคงไม่ว่าอะไร"
ฉือหยวนชะงักไปเล็กน้อย แล้วยิ้มออกมา ตอนนี้เขามีต้นสังกัด มีผู้จัดการคอยหนุนหลัง ไม่ใช่นักแสดงตัวเล็กๆ ที่ต้องพึ่งพาตัวเองทุกอย่างเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป
"ขอบคุณครับ"
หลี่เว่ยหรานมองดวงตาของเด็กหนุ่ม แล้วพูดอย่างหมั่นไส้ "จะขอบคุณไปทำไม ฉันเป็นผู้จัดการของนาย นี่มันหน้าที่ของฉัน"
ฉือหยวนพยักหน้า "ผมรู้ แต่ก็ยังอยากขอบคุณอยู่ดี"
ผู้จัดการเองก็มีทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ โดยเฉพาะหลังจากเจอฉางเหลยมาแล้ว หลี่เว่ยหรานในสายตาของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับนางฟ้า
สาวแกร่งเหลืออดจนมุมปากกระตุกยิ้มโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันหลังกลับแล้วพูดต่อ "แต่ว่าทรัพยากรงานคืนส่งท้ายปีเก่าที่นายเคยบอกไว้หายไปแล้วนะ"
ใกล้วันปีใหม่แล้ว ช่วงที่ฉือหยวนเข้าโรงพยาบาลพอดิบพอดีเป็นช่วงซ้อมใหญ่ของงานคืนส่งท้ายปีเก่าตามช่องทีวีต่างๆ ดังนั้นโปรแกรมที่ตกลงกันไว้เลยหลุด