ปลายเดือนกรกฎาคม ฉือหยวนได้รับจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่ง
ฉือหยวนรีบโทรหาพี่ชายทันทีที่รู้ข่าว “พี่ครับ ผมได้จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่งแล้วนะ”
เจียงเฮ่าเฉิน “ยินดีด้วย”
ถึงแม้ตอนที่คะแนนสอบเอ็นท์ของฉือหยวนออกมา เขาจะรู้อยู่แล้วว่าน้องชายของเขาต้องเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่งได้แน่นอน แต่เจียงเฮ่าเฉินก็ยังดีใจมาก
เจียงเฮ่าเฉิน “ในที่สุดแฟนของฉันก็จะได้เป็นนักศึกษาแล้ว อยากได้อะไรไหม”
ความจริงแล้วเจียงเฮ่าเฉินมีของหลายอย่างที่อยากให้ฉือหยวน เช่นน้องชายของเขาเพิ่งสอบใบขับขี่ผ่าน จำเป็นต้องมีรถสักคัน หรือสภาพแวดล้อมหอพักของมหาวิทยาลัยแย่มาก อาจจะซื้อห้องพักแถวนั้นให้ หรือเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าของน้อง เขาอยากเปลี่ยนเป็นของมีแบรนด์ให้หมด รวมถึงรองเท้า น้องของเขาชอบเล่นบาสเกตบอล เขาอยากซื้อรองเท้าบาสสวย ๆ ทุกคู่ให้น้องสักคู่…
แต่เขาไม่ได้ทำ เขาให้บัตรใบหนึ่งแก่น้องก่อนกลับกองถ่าย ผ่านไปเดือนกว่าแล้ว น้องของเขาไม่เคยรูดใช้เลย
เจียงเฮ่าเฉินผิดหวังเล็กน้อย เขารู้สึกว่าฉือหยวนเหินห่างกับเขามากเกินไป แต่เขาก็รู้ว่า ฉือหยวนที่เขารู้จักก็มีนิสัยแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ตอนเรียนมัธยมปลายก็ยังจดบัญชีว่าจะคืนเงินให้เขา ตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ยิ่งไม่ทำแน่
เขาไม่ได้คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร เขาหวังว่าเด็กหนุ่มจะได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบ และเขาก็เชื่อว่า ด้วยความสามารถที่โดดเด่นของฉือหยวน อนาคตของเด็กหนุ่มต้องไม่ขาดเงินใช้
“ผมมีของที่อยากได้จริง ๆ” เสียงของฉือหยวนในโทรศัพท์มีรอยยิ้ม เหมือนนึกถึงอะไรที่น่ายินดีมาก
“ของอะไรเหรอ”