ฉือหยวนรอคอยด้วยความตื่นเต้นและกระวนกระวายใจอยู่สามวัน แต่เจียงเฮ่าเฉินก็ไม่ติดต่อเขามาอีกเลย
เขาได้เห็นข่าวของเจียงเฮ่าเฉินอีกครั้ง ตอนที่นักข่าวซุบซิบแอบถ่ายภาพเขาออกนอกประเทศได้
"บอกแล้วไงว่าวงการนี้ไม่มีใครดีสักคน เจียงเฮ่าเฉินก็ไม่ใช่คนดี ปี้กางเกงขึ้นมาก็ไม่รู้จักคนแล้วสินะ" หวงไข่แสดงท่าทางโกรธยิ่งกว่าฉือหยวนเจ้าทุกข์เสียอีก เขาตะโกนด่าอยู่ในห้องรับแขก
ฉือหยวนพูดว่า "คุณอย่าด่าเขาเลย! เขาไม่ใช่คนแบบนั้น"
หวงไข่ทนไม่ไหว กลอกตาขาวพลางหันกลับมาด่าฉือหยวนไอ้คนไร้ความสามารถ "แกนี่นะ พอเจอเรื่องของเจียงเฮ่าเฉินทีไรก็ไร้สมองทุกที บอกตั้งนานแล้วว่าผู้ชายไม่มีใครดีสักคน"
ฉือหยวนพูดว่า "เราก็เป็นผู้ชายนะ"
หวงไข่พูดว่า "แล้วเราเป็นคนดีหรือไง? รู้ไหมว่าฉันเตะหนุ่มหื่นๆ ทิ้งไปกี่คนแล้ว?"
เมื่อเจอตัวประหลาดที่ยอมด่าตัวเองเข้าไปด้วยอย่างนี้ ฉือหยวนก็หมดทางสู้อย่างสิ้นเชิง
หวงไข่พูดว่า "มีคำพูดหนึ่งพูดไว้ดีนะ วิธีขจัดมนต์เสน่ห์ที่ดีที่สุดก็คือการครอบครอง ก่อนหน้านี้นายอยู่ห่างเจียงเฮ่าเฉินตั้งแสนไกล ในหัวมีแต่เรื่องที่เขาเคยช่วยนายไว้เมื่อก่อน ฟิลเตอร์หนาตั้งแปดเมตร ตอนนี้มองเห็นชัดแล้วใช่ไหม นอนกับคนอื่นไป เขายังให้ทรัพยากรบ้าง แต่นายน่ะดีแล้ว ถูกเจียงเฮ่าเฉินรังแกฟรีๆ สองครั้ง ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง"
ฉือหยวนเถียงเบาๆ ว่า "ครั้งแรกฉันเป็นฝ่ายเริ่มเองนะ"
หวงไข่เอานิ้วจิ้มหัวเขาโดยตรง "แกยังช่วยเขาพูดอีก!!"
ฉือหยวนยิ้ม "คนถูกแกล้งก็ฉันเอง อย่าโกรธเลย"
หวงไข่พูดว่า "แกยังยิ้มได้อีก แกจะโดนแกล้งตายรู้ไหม?"
ฉือหยวนพูดว่า "ฉันรู้"
หวงไข่ยิ่งโกรธ "รู้แล้วยังทำหน้าตาเหมือนยินดีกับมันอีก"