ฉือหยวนเข้าพักในอะพาร์ตเมนต์ล่วงหน้าหนึ่งวัน แต่กลับไปรายงานตัวเข้าศึกษาในช่วงบ่าย
เพื่อไม่ให้ถูกถ่ายรูป เจียงเฮ่าเฉินจึงทำได้แค่ไปส่งเขาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ตอนแรกเขาคิดจะใส่หมวกและหน้ากากปลอมตัวเข้าไปด้วย แต่เพิ่งลงมาจากอาคารก็ถูกสวี่ม่อขัดขวางไว้
เจียงเฮ่าเฉิน: "... ..."
สวี่ม่อถูกสายตาขุ่นเคืองของเขาจ้องจนรำคาญ "มองอะไร วันนี้เป็นวันรายงานตัวนักศึกษาใหม่ นายรู้ไหมข้างในมีคนอยู่เท่าไหร่ ถ้านายเข้าไปแบบนี้ ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ถูกคนจำได้แน่ นายอยากให้ชีวิตมหาวิทยาลัยของฉือหยวนทั้ง 4 ปีอยู่บนเทรนด์ไปพร้อมกับนายหรือไง"
สวี่ม่อรู้ดีว่า การจะเกลี้ยกล่อมเจียงเฮ่าเฉิน การข่มขู่ไม่มีประโยชน์ ต้องข่มขู่ที่ฉือหยวนถึงจะได้ผล
สมเป็นไปตามคาด เจียงเฮ่าเฉินได้ยินเขาพูดเช่นนั้นก็สงบลงทันที
รถมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย เจียงเฮ่าเฉินอยากลงไปช่วยขนกระเป๋าอีก พอขยับตัวก็ถูกสวี่ม่อรั้งไว้อีก "เสี่ยวชุย นายลงไปช่วยหน่อย"
เจียงเฮ่าเฉินโมโหแล้ว "ฉันสัญญาแล้วว่าจะไม่เข้าไป แค่ช่วยขนกระเป๋ายังไม่ได้เลยหรือไง"
สวี่ม่อหัวเราะหึ "นักแสดงเจ้าบทบาทเจียงนี่ช่างรู้จักเอาใจคนจริงๆ ถ้าสงสารมากขนาดนั้น เมื่อคืนทำไมไม่เบามือหน่อยล่ะ"
คำพูดเดียว ทำให้ทั้งสองคนในรถอับอายไปตามๆ กัน
เจียงเฮ่าเฉินเห็นแฟนของตัวเองถูกทำให้เขินจนหน้าแดง ก็โกรธ "สวี่ม่อ นายนี่ไร้ยางอายจริงๆ เป็นหนุ่มแท้แท้ๆ สนใจเรื่องแบบนี้ทำไม"
สวี่ม่อขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ใครอยากสนใจกันเล่า สภาพท่าเดินของฉือหยวนนั่น ขนาดคนตาบอดยังดูออก"
คำพูดนี้ ไม่ว่าฉือหยวน แม้แต่เจียงเฮ่าเฉินหน้าเลือดหนายังแทบเก็บอาการไม่อยู่ เมื่อคืนฉือหยวนขี้อ้อนไม่หยุด บอกว่าจะขึ้นบน เขากดคนไว้ใต้ร่างทำไปหลายครั้ง ฉือหยวนยังไม่เลิกล้มความตั้งใจ สุดท้ายเขาก็เลยจัดฉือหยวนไปหนึ่งดอกท่าส้มซิท