คำว่า ‘สามี’ จากปากฉือหยวนทำเอาเจียงเฮ่าเฉินแทบสิ้นใจ
“ของขวัญอะไร?” เจียงเฮ่าเฉินไม่อยากปล่อย เขาสอดมือใต้ท้องน้อยของฉือหยวนอย่างอิสระมากขึ้น
“คุณ... ปล่อยก่อน” ฉือหยวนหน้าแดงจัด แต่น้ำเสียงกลับยืนกรานอย่างคาดไม่ถึง “ของ... อยู่ข้างนอก”
ตอนเข้าประตูมา เจียงเฮ่าเฉินถอดเสื้อคลุมของเขาออก ของอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม
“จำเป็นต้องให้ตอนนี้เลย?” เจียงเฮ่าเฉินแสร้งน้อยใจ
ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายทำไมถึงกินไม่ถึงเสียที
ฉือหยวนพยักหน้า “ฉันอยากให้ตอนนี้”
เจียงเฮ่าเฉินไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่ซบหน้าลงในปกเสื้อที่เปิดออกครึ่งหนึ่งของฉือหยวน หายใจหอบหนัก ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ให้ฉันได้ตั้งสติก่อน”
ของขวัญอะไรนั่น เจียงเฮ่าเฉินไม่ได้สนใจ สำหรับเขาแล้ว การที่ได้แต่งงานกับฉือหยวนก็คือของขวัญที่ดีที่สุดจากสวรรค์แล้ว แต่เมื่อฉือหยวนดึงดัน เจียงเฮ่าเฉินก็ยอมตามใจ ตอนนี้เขามีภรรยาแล้ว แต่งงานแล้วต้องฟังภรรยา
ครู่ใหญ่ เจียงเฮ่าเฉินจึงสงบลมหายใจ พลิกตัวปล่อยอีกฝ่าย
ฉือหยวนลุกจากเตียงทันที “คุณรอเดี๋ยวนะ”
พูดจบก็วิ่งออกจากห้องนอนไปฉับไว
เจียงเฮ่าเฉินลุกตามติดๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ในห้องรับแขก ฉือหยวนเพิ่งเก็บเสื้อสูทของตัวเองขึ้นมา พอหันไปเห็นเจียงเฮ่าเฉินออกมาด้วย ก็รู้สึกขวยเขินขึ้นมาทันที
เจียงเฮ่าเฉินรู้สึกแปลกใจ ให้ของขวัญทำไมต้องอาย หรือจะเป็นของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ที่ให้ใครเห็นไม่ได้?
เจียงเฮ่าเฉินตาลุกวาว ยื่นมือใหญ่ไปตรงหน้าฉือหยวน เรียกร้องอย่างอาจหาญ “ของขวัญล่ะ?”
ฉือหยวนหน้าแดง ค่อยๆ ล้วงอะไรบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อสูทมาวางบนมือของเจียงเฮ่าเฉิน