เป็นแฟนกับคุณชายเจียงแล้วเหรอ?
บนรถกลับโรงแรม ฉือหยวนยังคงรู้สึกเหมือนฝัน
เงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งข้าง ๆ เป็นระยะ ๆ ทั้งที่มือของพวกเขากุมกันอยู่ตลอด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคอยยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ครั้งหนึ่ง สองครั้ง สามครั้ง…
เจียงเฮ่าเฉินก็ไม่รู้สึกรำคาญ ทุกครั้งที่ฉือหยวนมองมา เขาก็ส่งยิ้มให้ ราวกับถูกมนตร์สะกด สบตากันแล้วเบือนหน้า ยิ้มโง่ ๆ แล้วมองอีกครั้ง เบือนหน้า แล้วยิ้มโง่ต่อไป
เสี่ยวเจ้าคนขับรถและหลี่เว่ยหรานที่นั่งอยู่เบาะหน้าต่างพากันกลอกตามองบน
โดยเฉพาะหลี่เว่ยหราน จิตใจซับซ้อนยิ่งนัก เธออยากให้ฉือหยวนจากเจียงเฮ่าเฉินมาตลอด คราวนี้ดีเลย ไม่เพียงไม่จากไป กลับยิ่งถลำลึกลงไปอีก
แต่…
มองภาพสะท้อนในกระจกหลัง เห็นรอยยิ้มไร้เดียงสาของฉือหยวน หลี่เว่ยหรานยกยิ้มมุมปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
ความงดงามของความรักอยู่ตรงที่ แม้จะเป็นเพียงคนนอก คุณก็จะซาบซึ้งไปกับความสุขของพวกเขา
หลังจากสบตากันครั้งแล้วครั้งเล่า เจียงเฮ่าเฉินเหลือบเห็นร้านอาหารจีนริมทาง จึงเปิดปากถามว่า “อีกไกลจากโรงแรมไหม?”
เสี่ยวเจ้าตอบว่า “ไม่ไกลแล้ว อีกห้านาทีก็ถึง”
เจียงเฮ่าเฉิน “จอดริมทางหน่อย ผมกับฉือหยวนลงรถ จะกลับเองทีหลัง”
หลี่เว่ยหรานถามขึ้นทันควัน “จะลงไปทำอะไรกัน?”
เจียงเฮ่าเฉินตอบตรง ๆ สองคำ “ไปเดต!”
แววตาฉือหยวนเปล่งประกาย ปลายหูค่อย ๆ แดงระเรื่อ
เด…เดตเหรอ?
เขาจะได้ไปเดตกับคุณชายเจียง
หลี่เว่ยหรานหายใจติดขัดแทบอัดตายกับคำพูดของเจียงเฮ่าเฉิน เดตแล้วทำไม เดตแล้วยิ่งใหญ่หรือไง?
หลี่เว่ยหรานยังไม่ทันระบายอารมณ์ ทางด้านเสี่ยวเจ้าก็จอดรถแล้ว
หลี่เว่ยหราน “…”
เจียงเฮ่าเฉินเปิดประตูรถ ก่อนลงไป เสี่ยวเจ้าเอ่ยขึ้นว่า “คุณเจียง คุณคงยังไม่ได้จองห้องพักนะครับ เอาหลักฐานมาให้ผม เดี๋ยวกลับไปช่วยจองให้”