ในลานจอดรถ
ฉือหยวนพิงรถของเจียงเฮ่าเฉิน ก้มหน้าใช้เท้าเขี่ยก้อนหินบนพื้นเล่นไปมา สายตาชำเลืองมองไปทางประตูร้านอาหารเป็นระยะ
ที่จริงฉือหยวนก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมคุณชายเจียงถึงให้เขามารออยู่ตรงนี้
คุณชายเจียงกลับมาเพราะเซี่ยหลิงโจวไม่ใช่หรือ แล้วในเวลาแบบนี้ จะให้เขาอยู่ต่อทำไมกัน
ฉือหยวนอดคิดไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าคิดลึก ตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมแก้เบื่อ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เมื่อมีคนเดินออกจากประตูร้านอาหารอีกครั้ง ฉือหยวนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเซี่ยหลิงโจว
เซี่ยหลิงโจวเองก็เห็นฉือหยวนเช่นกัน สายตาของทั้งคู่ประสานกันเพียงชั่วครู่ แล้วก็เบนออกจากกัน
เซี่ยหลิงโจวส่งผู้กำกับโอวหยางขึ้นรถ จากนั้นก็เดินตรงมาทางฉือหยวน
ฉือหยวนรู้ว่าเซี่ยหลิงโจวกำลังเดินเข้ามา แต่เขาไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วย ไม่อยากสนใจคนผู้นี้ จึงก้มหน้าเล่นเกมต่อไป
“ในฐานะคนรัก เธอน่ะเชื่องดีจริง ๆ”
เกมผ่านด่านพอดี ท่ามกลางเสียงเอฟเฟกต์ครื้นเครง ฉือหยวนจ้องมองใบหน้าของเซี่ยหลิงโจวด้วยแววตาคู่สวยอยู่ครู่หนึ่ง “อาจารย์ครับ แป้งที่หน้ารองพื้นเป็นคราบ”
“!”
เซี่ยหลิงโจวไม่คิดว่าฉือหยวนจะพูดประโยคนี้ออกมา จู่ ๆ ก็ทั้งอายทั้งโกรธ ถึงขั้นแทบจะรีบเดินไปเติมเครื่องสำอางในห้องน้ำ แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้
“เธอเด็กจริง ๆ ผิวก็ดี สภาพเธอตอนนี้ เหมือนฉันเมื่อห้าปีก่อนถึงเจ็ดส่วน”
“งั้นเหรอครับ” ฉือหยวนยิ้มมองเซี่ยหลิงโจว น้ำเสียงเรียบนิ่ง “ช่วงเวลาที่คุณชายเจียงสนิทกับคุณมากที่สุด ก็คือเมื่อห้าปีก่อนสินะครับ”
เซี่ยหลิงโจว “ที่แท้เธอก็รู้”
ฉือหยวนพยักหน้า “เช่นนั้นสภาพของผมตอนนี้ ก็คือรูปลักษณ์ที่คุณชายเจียงชอบที่สุดด้วยใช่ไหมครับ”