เทียนอวี๋ ชั้นสิบสอง ห้องทำงานของกู้เฟย
หลินเยว่กำลังระบายอารมณ์โกรธ หมอนข้างบนโซฟาถูกเขาปาลงพื้นเกลื่อนกลาด
กู้เฟยรีบใช้รีโมตทำให้กระจกฝ้า ไม่ให้ใครเห็นสถานการณ์ข้างใน
“บ้าอะไรของแก” กู้เฟยขมวดคิ้วมองศิลปินคนนี้ เพิ่งจะมีชื่อเสียงขึ้นมาหน่อย นิสัยเสียก็ใหญ่โตเหลือเกิน
หลินเยว่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เห็นได้ชัดว่าฉันเป็นพระเอก แต่ตอนนี้พวกเขากลับใช้ฉือหยวนโปรโมต แม้แต่บนโปสเตอร์ตำแหน่งเขายังใกล้กับนางเอกมากกว่า คนไม่รู้คงนึกว่าเขาเป็นพระเอก?”
เดิมทีละครโรงเรียนที่ฉือหยวนร่วมแสดงก่อนหน้านี้ถูกเลื่อนฉายเร็วขึ้น ฝ่ายจัดจำหน่ายเห็นความนิยมของฉือหยวนสูง ก็อยากเกาะกระแสความดัง จึงเน้นการโปรโมตไปที่ตัวละครสมทบชายอันดับสามที่ฉือหยวนรับบท
แต่นี่เป็นละครพระเอกเรื่องแรกของหลินเยว่ เขาจึงโกรธอย่างช่วยไม่ได้ พระเอกคนหนึ่งทำไมต้องถูกนักแสดงสมทบกดอันดับ?
กู้เฟยพูดความจริงอย่างเย็นชา “ก็ใครใช้ให้ตอนนี้เขาดังกว่าแกเล่า? วงการนี้มันก็เป็นแบบนี้ ใครมีกระแสก็ใช้ใคร แกคิดว่าตำแหน่งพระเอกของแกมาจากไหน? ก็แย่งมาจากคนอื่นเหมือนกัน”
หลินเยว่รู้ว่ากู้เฟยพูดถูก แต่ก็ยอมไม่ลง “ถ้าฉันมีนักแสดงเจ้าบทบาทนำกระแส มีทรัพยากรบริษัทเทให้ ฉันจะดังกว่าเขาได้อีก!”
กู้เฟยมีศิลปินในสังกัดไม่น้อย หลินเยว่ถือว่าพัฒนาได้ดี แต่ดูตอนนี้ คงไม่ดังได้นาน “แกรู้สึกว่าฉันในฐานะผู้จัดการยังสู้หลี่เว่ยหรานไม่ได้ใช่ไหม?”