เจียงเฮ่าเฉินเรียกคนขับรถแทน แต่คนขับยังต้องใช้เวลาอีกไม่กี่นาทีถึงจะมา
ตอนกลางคืนลมแรง เขาถูกลมตีจนหัวหมุนนิดหน่อย ก็เลยดึงประตูเบาะหลังเปิดแล้วขึ้นไปนั่ง
แต่เพิ่งจะขึ้นไปจากฝั่งนี้ อีกฝั่งของประตูก็ถูกใครบางคนดึงเปิดตามเข้ามา คนที่สวมชุดนักเรียนมัธยมปลายและสวมหมวกเบสบอลมุดเข้ามาในรถ
ในลานจอดรถเดิมทีแสงก็สลัวอยู่แล้ว ในรถยิ่งมืดกว่า แต่เจียงเฮ่าเฉินจำชุดนักเรียนนั้นได้ ฉือหยวนเคยใส่ครั้งหนึ่ง
เขาจำได้ ตอนนั้นเขาล้อเล่นว่าถ้าฉือหยวนใส่ชุดนักเรียน เขาก็ไม่กล้าถอดให้ เพราะจะรู้สึกผิด ที่จริงเป็นคำพูดแหย่เล่น แต่เด็กหนุ่มกลับคิดจริงจัง บอกเขาว่า ถอดเองก็ได้
คืนนั้น เด็กหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บนตัวยังมีไอน้ำที่ยังไม่แห้งสนิท ภายใต้แสงไฟอบอุ่นในห้องนั่งเล่น เดินเท้าเปล่า หน้าแดง ค่อย ๆ เปลื้องตัวเองทีละชั้น
ภาพนั้นงดงามถึงขีดสุด และเปราะบางถึงขีดสุดเช่นกัน
เพียงแต่สิ่งที่เด็กหนุ่มไม่รู้คือ ในช่วงเวลานั้น ส่วนลึกในใจของเขาเกิดเป็นสัตว์ร้าย อยากพุ่งเข้าไปกระชากชุดนักเรียนนั้นอย่างโหดเหี้ยมมาก เพียงแต่กลัวจะทำให้เขาตกใจเท่านั้น
ต่อมาเขาถึงรู้ว่าเด็กหนุ่มจริง ๆ แล้วกล้าดีทีเดียว ขนาดอุปกรณ์เสริมยังกล้าใช้ ก็เลยคิดอยากทำอีกสักครั้งตลอด เพียงแต่ทุกครั้งเด็กหนุ่มก็มีลูกเล่นใหม่เสมอ
เจ้าแมวน้อยกลับมาแล้วเหรอ?
มุมปากของเจียงเฮ่าเฉินผุดรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว แขนซ้ายยื่นไปโดยธรรมชาติ ดึงร่างของเด็กหนุ่มเข้ามา
"เจ้าแมวน้อย~" เจียงเฮ่าเฉินเรียกอย่างสนิทสนม
หลินเยว่เดิมทีค่อนข้างประหม่า แต่พอเห็นว่าเจียงเฮ่าเฉินรุกเร้าถึงเพียงนี้ จิตใจก็เกิดความมั่นใจขึ้นมาทันที