เสี่ยวเจ้าลงมาชั้นล่างแล้วเห็นหยานชวนอยู่ด้วยก็สะดุ้งโหยง
“คุณเจียง” เขามองคุณเจียง แล้วมองหยานชวน “นักแสดงเจ้าบทบาทเหยียน ท่านก็อยู่ด้วยหรือครับ”
สองคนนี้เมื่อกี้คงไม่ได้คุยเรื่องพี่ฉือกันหรอกนะ คงไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไปหรอก
เรื่องระหว่างหยานชวนกับฉือหยวนในกองถ่ายนั้น เขากับหลี่เว่ยหรานมีจุดยืนตรงกันอย่างยิ่ง จะให้คุณเจียงรู้เด็ดขาดไม่ได้
ถึงจะเป็นคู่รักปกติก็ยังมีเรื่องความเชื่อใจและไม่เชื่อใจ นับประสาอะไรกับที่เป็นแค่ความสัมพันธ์แบบเลี้ยงดู ก่อนหน้านี้คุณเจียงก็เล่นงานพี่ฉือซะขนาดนั้น ถ้าเกิดเข้าใจผิดขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะซ้ำเติมหนักกว่าเดิมอีกแค่ไหน
ดังนั้นต้องไม่พูดเด็ดขาด
“เราขึ้นกันเถอะ” เจียงเฮ่าเฉินพูดกับเสี่ยวเจ้าตรง ๆ
เสี่ยวเจ้ารีบอยากไปจากสมรภูมิอารมณ์นี้เต็มกลืน “ไปครับ คุณเจียง ทางนี้ครับ”
เจียงเฮ่าเฉินพยักหน้าให้หยานชวน แล้วตามเสี่ยวเจ้าไปอย่างสง่าผ่าเผย
หยานชวนได้แต่กลับขึ้นรถอย่างหงุดหงิด จูเฟิงเห็นเขากลับมา มองไปข้างนอกที่นักแสดงเจ้าบทบาทเจียงขึ้นลิฟต์ไปแล้ว ถามอย่างจริงใจ “เราไม่ขึ้นไปด้วยกันหรือครับ”
หยานชวน “จะขึ้นไปทำไมกัน”
จูเฟิง “ผมรู้ว่าท่านกะเวลาจะขึ้นทีหลัง แต่มีอยู่ประโยคหนึ่ง ผมต้องขอระบายออกมา”
หยานชวนถลึงตาใส่ “มีผายก็ปล่อยมา”
จูเฟิง “ตอนนี้ถ้าท่านไม่ขึ้นไป อีกเดี๋ยวนักแสดงเจ้าบทบาทเจียงก็จะทำอย่างนั้นกับฉือหยวนในห้องพักที่ท่านสละให้แล้วนะครับ”
จูเฟิงพูดโดยเน้นจังหวะหนักเบาชัดเจน คำว่า “ท่าน” ตัวที่สองกับ “ทำอย่างนั้น” เน้นเสียงเป็นพิเศษ หยานชวนฟังแล้วดีดตัวลุกพรวด
ชั้นบน
เสี่ยวเจ้าพาเจียงเฮ่าเฉินไปที่ห้องพัก “พี่ฉือยังเหลืออีกยี่สิบกว่านาทีก็จะขึ้นแสดง ตอนนี้พักอยู่ที่ห้องพัก พี่หรานไปพบผู้กำกับแล้ว คงจะมาอีกสักพัก”