ในที่สุดละคร《ราชันบัลลังก์》ก็ปิดกล้อง
เดิมทีฉือหยวนคิดจะรีบกลับเมือง B ทันที แต่หลี่เว่ยหรานไม่ยอม เธอซื้อตั๋วเครื่องบินคืนนั้น แล้วส่งตัวเขาไปยังเมือง H ที่ตั้งของช่องกล้วยหอมเลย
พอเห็นว่าฉือหยวนไม่ค่อยพอใจ หลี่เว่ยหรานจึงเอ่ยโน้มน้าวอย่างหนักแน่นบนเครื่อง “เธอเป็นหน้าใหม่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ไปซ้อมใหญ่ ทางนั้นให้เกียรติเรามากแล้วนะ ตอนนี้ละครปิดกล้องแล้ว ต้องรีบไป ให้ความร่วมมือเยอะๆ ทางนั้นถึงจะประทับใจเธอ”
ฉือหยวน: “พี่หราน ผมเข้าใจครับ”
เหตุผลพวกนี้เขาล้วนเข้าใจดี เพียงแต่เขาไม่ได้พบคุณชายเจียงมานานมากแล้วจริงๆ
เขาเป็นคนรักที่คุณชายเจียงเลี้ยงดู แต่ตั้งแต่เริ่มถ่ายละครจนถึงตอนนี้ เกือบจะห้าเดือนแล้ว เขากับคุณชายเจียงพบกันแค่สองครั้ง และปรนนิบัติก็แค่ครั้งเดียว
อย่าว่าแต่ตัวเองเป็นแค่คนรักที่ถูกเลี้ยงดูเลย ถึงแม้จะเป็นแฟน ก็ไม่สมควรทำตัวถึงขนาดนี้
แต่บางทีอาจเป็นเพราะตัวเองไม่ใช่แฟน คุณชายเจียงถึงได้ไม่แยแสนั่นแหละ
หลี่เว่ยหราน: “ฉันรู้ว่าเธอจะกลับเมือง B ก็เพราะอยากเจอคุณเจียง แต่คุณเจียงให้ทรัพยากรกับเธอได้ ก็แสดงว่าเขายังชอบเธออยู่”
ฉือหยวนค่อยมีกำลังใจขึ้นมาหน่อย: “จริงเหรอครับ?”
ในสายตาคนอื่น คุณชายเจียงชอบตัวเองงั้นเหรอ?
หลี่เว่ยหรานยืนยัน: “แน่นอน อีกอย่างดูจากแนวโน้มการพัฒนาเธอตอนนี้ ต่อให้คุณเจียงไม่ชอบเธอแล้ว บริษัทก็ไม่มีทางทิ้งเธอ”
ฉือหยวน: “……” ประโยคหลังไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้
ฉือหยวน: “พี่หราน พองานราตรีนี่จบแล้ว ให้ผมพักสักสองสามวันได้ไหมครับ?”
หลี่เว่ยหราน: “ได้ กลับไปจะให้หยุดครึ่งเดือน”
ฉือหยวนถึงได้มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง รับคำในลำคอ หยิบมือถือขึ้นมาแจ้งข่าวนี้ให้เจียงเฮ่าเฉินทราบเป็นคนแรก: {คุณชายเจียง พี่หรานบอกว่าหลังเวทีงานตรุษเล็กจบลง ผมจะได้หยุดพักครึ่งเดือนครับ}