"ฉันรักคุณ..."
สามคำที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน จู่ ๆ ก็พุ่งทะลุโทรศัพท์เข้ามาในหูอย่างกะทันหัน
ดวงตาของฉือหยวนเบิกกว้างขึ้นทันที หัวใจสั่นสะท้าน น้ำตาใสเป็นประกายเอ่อคลอเต็มขอบตา สะท้อนแสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง งดงามราวกับคริสตัล
แววตาของเขาดูราวกับกำลังยิ้ม แต่น้ำตากลับไม่อาจหยุดยั้งเลยสักนิด
เขารู้ว่านี่คือบทกวี และรู้ว่าคุณชายเจียงเพียงแค่อ่านให้ฟัง แต่เขาก็ยังห้ามใจไม่ได้ รู้สึกมีความสุขจากส่วนลึกของหัวใจอย่างแท้จริง
ราวกับความทุกข์ยากทั้งหมดในโลกมนุษย์ ณ ชั่วขณะนี้ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
พร้อมกับความสุขนี้ ฉือหยวนหลับไปอีกครั้ง หลับลึกมาก
ตอนเที่ยง เมื่อเสี่ยวเจ้าเข้ามา ก็เห็นเด็กหนุ่มกอดโทรศัพท์มือถือ ตัวขดตัว อยู่บนเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา มุมปากแต้มด้วยรอยยิ้ม ราวกับกำลังฝันดี
สายลมเบา ๆ พัดม่านสีขาว ปลิวสะบัดชุดนอนบางเบาของเด็กหนุ่ม งดงามจนไม่อาจทำใจปลุกเขาให้ตื่นได้
-
ระหว่างทางไปกองถ่าย ฉือหยวนเอาน้ำแข็งประคบดวงตาตลอดเวลา เขาร้องไห้หนักมาก ดวงตาทั้งสองข้างบวมจนกลายเป็นลูกวอลนัตลูกใหญ่สองลูก
ที่นั่งข้าง ๆ วางโทรศัพท์มือถือ เปิดลำโพงไว้ หลี่เว่ยหรานกำลังคุยกับเขาอยู่
"เรื่องเมื่อคืนเสี่ยวเจ้าเล่าให้ฉันฟังแล้ว ไม่คิดเลยว่าหยานชวนจะทำเรื่องแบบนี้ได้ แต่เธอก็อย่ากลัวไปเลย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร การที่เขาบุกเข้ามาในห้องของเธอก็เป็นความผิดของเขาเอง ส่วนเรื่องแผล ฉันติดต่อผู้จัดการของอีกฝ่ายแล้ว ดูเหมือนพวกเขาจะยังไม่รู้ คาดว่าหยานชวนเองก็ไม่มีหน้าไปพูด"
"เธอก็ตั้งใจถ่ายละครไป เรื่องนี้เทียนอวี๋ลงทุนอยู่ ต่อให้หยานชวนอยากทำอะไร ก็เปลี่ยนตัวเธอออกง่าย ๆ ไม่ได้หรอก เพียงแต่... ถือว่าเธอทำให้เขาไม่พอใจเข้าเต็ม ๆ แล้ว หลังจากนี้ตอนถ่ายละครเขาอาจจะเล่นงานเธอ"