เจียงเฮ่าเฉินยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นนานมาก นานจนกระทั่งมีเสียงไอเบาๆ ของเด็กหนุ่มดังมาจากในห้อง เขาถึงได้สติ
ในห้องนั้น ฉือหยวนพลิกตัว ผ้าห่มที่คลุมไว้แน่นหนาก็เลื่อนหลุดลงมา เจียงเฮ่าเฉินเข้าไปจัดผ้าห่มให้ฉือหยวนใหม่ หลังจากนั้นก็ยื่นมือไปจับหน้าผากเด็กหนุ่มเพื่อวัดไข้ คาดว่าฤทธิ์ยาเริ่มออกแล้ว อุณหภูมิลดลงไปบ้าง
แววตาของเจียงเฮ่าเฉินทอดยาวอยู่บนใบหน้าของเด็กหนุ่ม:
“จริงๆ แล้วที่ผ่านมา นายไม่เต็มใจมาตลอดเลยหรือเปล่า? หรือว่าตอนนั้นเต็มใจ แต่ทีหลังถึงเปลี่ยนใจ?”
ตอนเพิ่งเลี้ยงดูฉือหยวนใหม่ๆ เขายังเคยพูดกับผู้ช่วยเฉินว่า รอวันที่เด็กหนุ่มดังแล้ว เด็กหนุ่มอาจจะรังเกียจที่สองปีมันนานเกินไป ตอนนั้นเขายังคิดว่าถึงวันนั้นมาจริงๆ หากเด็กหนุ่มมาบอกเขาดีๆ เขาก็จะปล่อยให้ไปก่อนกำหนด
แต่ว่าหลังจากนั้น...
“คุณชายเจียง”
เจียงเฮ่าเฉินได้สติ ก็พบว่าเด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาอย่างมึนงงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้: “หิวน้ำหรือเปล่า?”
เจียงเฮ่าเฉินยื่นแก้วน้ำที่เตรียมไว้ให้ ฉือหยวนส่ายหน้า
เจียงเฮ่าเฉินก็ไม่ได้บังคับเขา วางแก้วน้ำกลับไว้ที่เดิม: “ค่อยกินตอนหิวน้ำก็แล้วกัน”
“คุณชายเจียง” ฉือหยวนเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนหวาน จั๊กจี้ใจราวกับขนนก
“อืม”
“คุณชายเจียง” ฉือหยวนเรียกอีก
เจียงเฮ่าเฉินค่อนข้างจนใจ: “ฉันอยู่นี่”
ได้ยินคำตอบ เด็กหนุ่มก็ยกยิ้มที่มุมปาก เหมือนทุกครั้งที่พบหน้าเขา เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง รอยยิ้มแบบนี้เองที่ทำให้เจียงเฮ่าเฉินไม่เคยคิดเลยว่า เด็กหนุ่มอาจจะไม่ได้เต็มใจ
“คุณชายเจียง ผมขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ?”