มารดาของเย่ฝาน ลู่ชิงหว่าน คือหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเทียนอวิ๋น
แม้อายุจะล่วงเลยสามสิบมาแล้ว
แต่เวลามิได้ทิ้งร่องรอยใดไว้บนใบหน้าของนาง กลับมอบวุฒิภาวะและเสน่ห์อันสง่างามที่สาวน้อยไม่มี
รูปร่างอวบอิ่มได้สัดส่วน ดั่งลูกท้อสุกงอม เปล่งประกายเสน่ห์ของสตรีที่เขย่าใจคน
ยามปกติ ลู่ชิงหว่านงดงามสง่าผ่าเผย สง่างามสูงศักดิ์
แต่เพียงชั่วขณะนี้!
นางกลับราวกับเปลี่ยนเป็นอีกคน!
เห็นได้ชัดว่าใบบางแสนงามของลู่ชิงหว่านปกคลุมไปด้วยสีแดงระเรื่อผิดปกติ ดั่งจะหยดเลือดได้
ดวงตาของนางเคลิบเคลิ้ม ราวกับคลื่นน้ำระยิบระยับ
ริมฝีปากแดงสดอ้าค้าง หอบหายใจถี่รัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามลมหายใจ
ปมผมที่เคยเกล้าอย่างประณีต บัดนี้สยายลง
เส้นผมบางส่วนชุ่มเหงื่อแนบติดกับลำคอขาวผ่อง
หากมิได้มีสาวใช้ฝีมือสูงหลายคนคอยกดแขนของนางไว้แน่น
ด้วยอาการทนทุกข์ทรมานและดิ้นรนไปมาอย่างไม่หยุดหย่อนเช่นนี้
คงจะฉีกผ้าผืนน้อยที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายของนางจนหมดสิ้นไปนานแล้ว!
เห็นได้ชัดว่า
นางถูกวางยาพิษปรารถนาอันรุนแรงยิ่ง!
"ท่านแม่! ท่านเป็นอะไรไป?!"
เย่ฝานมาถึงหน้าประตูในตอนนี้เช่นกัน
เมื่อมองเห็นเหตุการณ์ในห้อง
ดวงตาของเขาแทบปริแตก สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ตั้งแต่เด็ก บิดาของเขาตายจากอุบัติเหตุ เขาจึงอยู่กับมารดามาตลอดหลายปี
ในใจของเย่ฝาน
มารดาลู่ชิงหว่านคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เป็นดั่งเกล็ดมังกรที่แตะต้องมิได้!
ผู้ใดกล้าแตะต้องมารดาของเขาแม้เพียงเส้นผม ผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยชีวิต!
เย่ฝานตาแดงก่ำ พุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
"ฝานเอ๋อร์ จงหยุด!"
ในขณะนั้นเอง
มือนึ่งทรงพลังก็ยื่นออกมาอย่างรวดเร็ว คว้าไหล่ของเย่ฝานไว้
กักขังเขาไว้กลางทางอย่างแน่นหนา
เย่ฝานหันไปมอง ก็พบว่าผู้ที่ขวางเขาคือลุงรองของเขา เย่หลิวยุน
"ลุงรอง! ปล่อยข้า!"
เย่ฝานดิ้นรนสุดชีวิต ตะโกนด้วยความร้อนรนยิ่งนัก:
"ท่านแม่ของข้าเป็นอะไรไป?! เหตุใดนางถึงกลายเป็นเช่นนี้?!"
เย่หลิวยุนถอนหายใจยาว ก่อนจะอธิบายว่า:
"วันนี้ มารดาของเจ้าพาคนไปเที่ยวเขาหลัวเซียานอกเมือง"
"แต่มิคาดคิดว่า ในห้วงน้ำลึกกลางเขาแห่งนั้น กลับซ่อนมังกรน้ำตนหนึ่งไว้!"
"สัตว์ร้ายนั่นจู่ๆ ก็พุ่งออกมาทำร้ายคน แม้ทหารคุ้มกันจะสู้สุดชีวิตจนสังหารมันได้ในที่สุด"
"แต่ทว่า......"
"มารดาของเจ้าบังเอิญถูกเลือดมังกรน้ำที่สัตว์ร้ายนั้นพ่นใส่ระหว่างความวุ่นวาย!"
"เลือดมังกรน้ำ?"
เย่ฝานได้ยินดังนั้น ก็ตะลึงไปเล็กน้อย
"ใช่!"
เย่หลิวยุนกัดฟัน ลดเสียงลง:
"ดังคำกล่าวที่ว่า มังกรนั้นมีนิสัยลามก แม้มังกรน้ำจะยังมิได้กลายเป็นมังกรเต็มตัว แต่ในเลือดของมันกลับแฝงพิษปรารถนาอันดุร้ายที่สุดในโลก หยดเดียวก็สามารถทำให้คนเร่าร้อนปรารถนาจนเสียสติ!"
"มารดาของเจ้าสัมผัสสิ่งลามกเช่นนั้น บัดนี้ในร่างกายของนางคงเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์และน้ำหล่อเลี้ยง จนควบคุมตนเองมิได้อีกต่อไป!"
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้
เย่ฝานทั้งตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างสิ้นเชิง
"เป็น......เป็นไปได้อย่างไร......"
"แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร?!"
เมื่อเห็นเย่ฝานอยู่ในสภาพไร้ที่พึ่งเช่นนั้น
เย่หลิวยุนตบไหล่เขา ปลอบใจว่า:
"ฝานเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งตกใจ"
"ลุงสามของเจ้าอยู่ข้างในกำลังรักษานางอยู่แล้ว"
"ฝีมือแพทย์ของลุงสามเจ้าก็รู้ดี เชื่อว่าไม่นานก็คงจะสามารถสลายพิษปรารถนานี้ได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หัวใจของเย่ฝานที่แขวนอยู่ที่คอหอยก็กลับเข้าที่ในที่สุด
เขาถอนหายใจยาว ร่างกายที่ตึงเครียดสุดขีดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"ดีแล้ว......ดีแล้ว......"
เวลาผ่านไปทีละน้อย
ชั่วพริบตา
ก็ถึงช่วงดึก
ห้องที่เคยวุ่นวายก็ค่อยๆ สงบลงในที่สุด
"เอี๊ยด......"
ประตูที่ปิดสนิทถูกผลักออก
เย่ฉางเฟิง ลุงสามของเย่ฝาน เดินออกมาจากในห้องด้วยร่างกายที่เหนื่อยอ่อน
เขาชุ่มเหงื่อไปทั้งตัว เหนื่อยล้าไปทั่วทั้งร่าง เห็นได้ชัดว่าใช้พลังไปมากมาย
"สาม! เป็นอย่างไรบ้าง?!"
"ลุงสาม! ท่านแม่ของข้าไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่?!"
เมื่อเห็นเขาออกมา
เย่หลิวยุน เย่ฝาน และคนอื่นๆ ที่รออยู่ข้างนอกก็รีบเข้าไปต้อนรับอย่างร้อนรน
เย่ฉางเฟิงมองผู้คนที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
กลับส่ายหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
เขาถอนหายใจยาว พูดอย่างขมขื่น:
"พิษปรารถนาของเลือดมังกรน้ำนี้รุนแรงเกินไป!"
"ข้าได้ให้พี่สะใภ้กินยาถอนพิษที่ดีที่สุดที่ข้ามี แต่ก็ทำได้เพียงระงับพิษเลือดมังกรน้ำไว้ชั่วคราวเท่านั้น"
"หากต้องการขับไล่ให้หมดสิ้น อาศัยเพียงกำลังภายนอกเช่นนี้ ไม่มีทางทำได้!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้
ทุกคนต่างตกตะลึงไปหมด
เย่หลิวยุนขมวดคิ้ว รีบถามต่อ:
"ภายนอกทำไม่ได้ เช่นนั้นก็ต้องมีกำลังภายในงั้นหรือ?"
"สุดท้ายแล้วต้องใช้วิธีใดถึงจะสลายพิษได้อย่างสิ้นเชิง?!"
เผชิญหน้ากับพี่รองที่ถามต่อเนื่อง
เย่ฉางเฟิงอ้าปากเล็กน้อย ใบหน้าแก่ๆ ฉายแววอับอายและพูดยาก
เขาลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกัดฟันพูดว่า:
"เลือดมังกรน้ำคือสิ่งลามกที่สุดในโลก"
"วิธีเดียวที่จะสลายพิษปรารถนานี้ได้อย่างสิ้นเชิงก็คือ......"
"การผสานหยินหยาง หาผู้ชายมาเสพสังวาส!"
อั๊วะ!
เมื่อคำพูดนี้ออกมา
ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น ต่างก็ชะงักงันไปในทันที!
ทั่วทั้งลานบ้านเงียบสงัดราวกับไร้ซึ่งชีวิต
อันที่จริง
หากเป็นสตรีธรรมดา วิธีนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
แค่หาสามีตนเองมาเสพสังวาสก็สามารถแก้ไขได้
แต่ปัญหาคือ......
สามีของลู่ชิงหว่าน หรือก็คือบิดาของเย่ฝาน ตายจากอุบัติเหตุไปตั้งสิบกว่าปีแล้ว!"
คราวนี้
เรื่องก็ตกอยู่ในทางตันอย่างแท้จริง!
"ไม่ได้เด็ดขาด!!!"
หลังจากความเงียบชั่วขณะ
เย่ฝานก็ตั้งสติได้ ตัวเขาระเบิดออกมาทันที!
และอดที่จะคำรามออกมาไม่ได้:
"หาผู้ชายมาเสพสังวาส?! เป็นไปได้อย่างไรเล่า?!"
"นั่นคือท่านแม่ของข้า! เป็นภรรยาที่ท่านพ่อแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม!"
"นอกจากท่านพ่อแล้ว นางจะไปเสพสังวาสกับชายอื่นได้อย่างไร?!"
"ไม่ได้เด็ดขาด! ข้าไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด!"
เขาไม่มีทางยอมให้ร่างกายอันบริสุทธิ์สูงส่งของมารดาถูกชายอื่นทำให้มัวหมองเด็ดขาด!
และเมื่อเห็นเย่ฝานอยู่ในสภาพเสียสติเช่นนั้น
เย่หลิวยุนก็สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเช่นกัน
เขาหันไปมองเย่ฉางเฟิง ถามอย่างไม่ยอมแพ้:
"สาม เจ้า......ไม่มีทางอื่นจริงๆ งั้นหรือ?"
เย่ฉางเฟิงส่ายหน้าอย่างจนใจ ถอนหายใจ:
"ไม่มี"
"ด้วยความสามารถของข้า อย่างมากก็ระงับพิษได้เพียงสามวัน"
"แต่นี่เป็นเพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุเท่านั้น"
"หากระงับไว้นานเกินไป พอฤทธิ์ยาหมด พิษเลือดมังกรน้ำที่สะสมอยู่ในร่างกายก็จะระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์!"
"ถึงเวลานั้น พี่สะใภ้ไม่เพียงแต่จะกลายเป็นสัตว์ป่าที่สิ้นสติเท่านั้น แต่ยังเพราะเลือดและพลังถูกเผาผลาญจนหมด......ตายทั้งเป็น!"
อั๊วะ!!!
คำพูดของเย่ฉางเฟิงดั่งสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ
กระหน่ำลงบนร่างของเย่ฝานอย่างแรง!
ตาย?
ตายทั้งเป็น?!
เย่ฝานยืนนิ่งอยู่กับที่ กำลังวังชาราวกับถูกดูดออกไปในชั่วพริบตา
ใบหน้าซีดเผือด สมองว่างเปล่า
ลุงสามของเขา เป็นแพทย์ขั้นหก
ระดับนี้แม้แต่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงก็ยังเป็นระดับสูงสุด
แม้แต่เขายังพูดเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่า ไม่มีทางอื่นแล้ว!
แต่ทว่า
ให้มารดาของตนเองไปหาผู้ชายมาเสพสังวาส?
เขาในฐานะลูกชาย
จะยอมรับได้อย่างไร?
แต่......หากไม่ยอมรับ
ก็ต้องตาย......
ด้านหนึ่งคือความบริสุทธิ์และชื่อเสียงของมารดา อีกด้านหนึ่งคือชีวิตของมารดา
เพียงชั่วขณะ
เย่ฝานก็ตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอันเจ็บปวดยิ่งนัก!
และเมื่อเห็นหลานชายผู้สิ้นหวัง
เย่หลิวยุนก็ไม่มีทางอื่น
ทำได้เพียงเดินเข้าไป กล่าวเกลี้ยกล่อมอย่างจริงใจ:
"ฝานเอ๋อร์ ข้ารู้ว่า วิธีนี้เจ้าคงยอมรับไม่ได้ในชั่วขณะหนึ่ง"
"แต่มารดาของเจ้าตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต หากไม่ทำเช่นนี้ นางก็จะต้องตาย!"
"เจ้าจะยอมมองมารดาของเจ้าจากไปติดตามบิดาใต้ดินเช่นนั้นหรือ?"
เย่ฉางเฟิงที่อยู่ด้านข้างก็พยักหน้า ถอนหายใจตาม:
"ใช่แล้ว ฝานเอ๋อร์ อะไรหนักเบา เจ้าต้องแยกแยะให้ออก!"
"ชื่อเสียงความบริสุทธิ์สำคัญถึงเพียงนั้นหรือ ถึงกับสำคัญกว่าชีวิต?"
"อีกทั้ง......บิดาของเจ้าก็จากไปหลายปีแล้ว มารดาของเจ้าในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเลี้ยงดูเจ้าอย่างลำบากเพียงลำพัง"
"นางก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ในฐานะผู้หญิง ช่วงหลายปีนี้ นางลำบากเกินไปจริงๆ!"
"กลับกัน......ก็ถือโอกาสนี้ หาผู้ชายที่เหมาะสมให้มารดาของเจ้า"
"เจ้าว่าเช่นไร?"