“ถอดสิ”
มือของเซี่ยเจิงสั่นเล็กน้อย ภายใต้แสงไฟสลัว เธอปลดกระดุมทีละเม็ด
“ใส่กุญแจมือเอง”
เธอสวมกุญแจมือสีเงินเข้ากับข้อมือตัวเองอย่างว่าง่าย
เสียงของหญิงสาวเย็นชา “อ้าขา”
เซี่ยเจิงนั่งบนเก้าอี้ ขนตาสั่นระริก แต่ได้แต่ทำตาม ค่อย ๆ อ้าขาออก
เธอเหมือนนักโทษที่รอรับทัณฑ์
มือเย็นเยียบวางลงบนไหปลาร้าของเธอแล้วค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง
เธออดตัวสั่นเบา ๆ ไม่ได้ หายใจแผ่วกระเส่า ปลายหูแดงระเรื่อ
เธอฝืนลืมสัมผัสเหล่านั้น แต่ก็ห้ามใจไม่ได้
มือของชีหนิงบีบคางเธอ เลิกคิ้วน้ำเสียงเย้ยหยัน “เธอบอกว่าจะช่วยฉันเลิกนี่”
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร
ชีหนิงยังคงแต่งกายเรียบกริบไร้รอยยับ ดูไม่ออกว่าเมื่อครู่เธอทำอะไร
“ภารกิจของเธอยังไม่คืบหน้าเลย อยู่ที่นี่ทบทวนตัวเองซะ”
ปลายนิ้วของเซี่ยเจิงงอเข้าหากันเล็กน้อย “งั้นฉัน... ใส่เสื้อผ้าได้ไหม...”
ยังไม่ทันถามจบ
ชีหนิงก็กระแทกประตูออกไปแล้ว
เซี่ยเจิงคิดอย่างอเนจอนาถ
เธอจะเบื่อเมื่อไหร่กัน
เมื่อไหร่จะปล่อยเธอไปเสียที
เธอนึกขึ้นได้ว่าโปรเจกต์ทดลองต้องส่งวันศุกร์นี้ แต่ยังเหลืออีกมากที่ยังไม่เสร็จ
ครั้งนี้ไม่รู้ว่าชีหนิงจะใช้เวลากี่วันถึงจะนึกถึงเธอ
แสงไฟในห้องใต้ดินสลัว
เซี่ยเจิงหลับ ๆ ตื่น ๆ หิวจนท้องไส้เหมือนถูกไฟเผา แต่เธอไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้ หากความคืบหน้าการทดลองตามไม่ทัน เธอจะสอบตก สูญเสียสิทธิ์การสอบเข้าปริญญาโท
เซี่ยเจิงรู้ว่าห้องใต้ดินมีจอแสดงผล
ข้อมือเสียดสีอย่างแรงกับกุญแจมือจนถลอกเป็นรอยเลือด เลือดไหลซึมลงบนพื้นทีละหยด
การกักขังและทรมานเช่นนี้ทำให้เธอเกิดความคิดทำร้ายตัวเอง
และราวกับความเจ็บปวดเช่นนี้เท่านั้นที่จะทำให้เธอรู้สึกถึงความเป็นจริงได้
ตอนที่เซี่ยเจิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตายอยู่ที่นี่
ในที่สุดชีหนิงก็ปรากฏตัว
น้ำเสียงเธออ่อนล้า “ชีหนิง... ฉันมีการทดลองที่สำคัญมาก”
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูสูงส่งสุขุม รอบดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
เซี่ยเจิงรู้ดีว่า ชีหนิงที่สวมเสื้อเชิ้ตนั้นไม่ควรแหย่เป็นที่สุด
สมดังคาด เสียงของนางเย็นเรียบ “น่าเสียดาย ฉันไม่มีความสุข”
น้ำเสียงเซี่ยเจิงแหบแห้ง “แล้วเธอจะมีความสุขได้ยังไง”
การถูกทรมานตลอดสามปีนี้ ทำให้เธอเรียนรู้ที่จะยอมจำนนตั้งนานแล้ว
“เธอจะทำอะไรฉันก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่เธอยอมปล่อยฉันออกไป”
ชีหนิงชี้นิ้วไปที่เครื่องมือเต็มกำแพง รอบดวงตาเย็นชาคู่นั้นฉายแววร้ายกาจขึ้นมา “เธอลองทำกับตัวเองดูสิ เผื่อฉันจะรู้สึกขยะแขยง แล้วเลิกยุ่งกับผู้หญิงได้”
ให้ทำเรื่องแบบนั้นต่อหน้านาง เซี่ยเจิงทำไม่ลง
ยิ่งไปกว่านั้น
เธอไม่ปกติ
หลงรักคนที่ไม่ควรรัก
ชีหนิงก็ไม่มีทางรักเธอ
ความอับอายและความเจ็บปวดเผาผลาญในอก กดทับจนเธอหายใจไม่ออก
แต่เธอไม่มีทางเลือก
ชีหนิงมองใบหน้าของเธอที่ค่อย ๆ แดงก่ำ
เสียงหอบที่ถูกกักไว้ราวกับจะบดขยี้เครื่องในของเธอ
แม้เธอจะร้องไห้ขอความเมตตา
จนกระทั่งเธอหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
ชีหนิงเพิ่งสังเกตว่าทั้งร่างของเธอร้อนระอุ
ตอนที่อุ้มคนขึ้นมา กระดูกสันหลังที่ผ่ายบางจนสะดุดมือ
ดูเหมือนนางจะเพ้อเพราะไข้ หลับตา เปราะบาง ตัวสั่น พึมพำ
“ฉันรู้ว่าผิดแล้ว จะช่วยเธอเลิก... เธอจะต้องเป็นทายาทที่ถูกต้อง”
แววตาของชีหนิงสั่นไหว
หากไม่ใช่เพราะเรื่องในปีนั้น เดิมทีแล้วนางก็เป็นคนปกติคนหนึ่ง
ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เชอสมควรได้รับ
เซี่ยเจิงตื่นขึ้นเพราะความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ข้อมือ
ท่ามกลางแสงตะวัน ชีหนิงกำลังมองนางด้วยรอยยิ้ม แต่ยิ้มไม่ถึงดวงตา แฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่า
หัวใจของเซี่ยเจิงสั่นสะท้าน รู้ว่านี่คือสัญญาณก่อนที่นางจะโกรธ
สมดังคาด เสียงเย็นชาเรียบเฉยดังมา
“คราวนี้อยากให้ลงโทษยังไง”
“คุกเข่าบนน้ำแข็ง เฆี่ยนด้วยแส้ หรือขังในกรงสุนัข”
ร่างกายของเซี่ยเจิงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “ไม่เอา”
นางเอนหลังพิงเก้าอี้ นิ้วเล่นปลายผม “ฉันบอกแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างของเธอเป็นของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ”
นางจงใจมองไปที่ข้อมือของเซี่ยเจิงซึ่งพันด้วยผ้าก๊อซขาว
บอบบาง
ราวกับหักได้เพียงดีดเบา ๆ
ใครจะคิดว่าคนเช่นนี้จะใช้ของทื่อ ๆ กรีดข้อมือตัวเองจนหนังปริเนื้อพลิก
คิ้วและดวงตาของเซี่ยเจิงหลุบต่ำ หน้าซีดราวกระดาษ ว่าง่ายดั่งกระต่าย “ฉันหมดหนทางจริง ๆ...”
ชีหนิงหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง “หนึ่งสัปดาห์ ไปรับโทษที่ถ้ำน้ำแข็งด้วยตัวเอง”
ถ้ำน้ำแข็งเป็นที่ที่ตระกูลชีใช้ลงโทษบ่าวที่ไม่เชื่อฟัง
และยังใช้แช่แข็งเนื้อสัตว์ขนาดใหญ่ตลอดปี
นางรู้ว่าสิ่งนั้นหมายถึงอะไรสำหรับนาง แต่ก็ได้แต่ยอมรับ
สำหรับนางแล้ว รางวัลและการลงโทษทั้งหมดจากชีหนิงล้วนเป็นพระคุณ
นางไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
เพราะมารดาของชีหนิง ถูกมารดาของนางทำให้ถึงแก่ความตาย
นี่คือสิ่งที่นางติดค้างนาง
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
หลังเสร็จสิ้นขั้นตอนสุดท้ายของการทดลอง เซี่ยเจิงถอนหายใจเฮือก กำลังคิดว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเย็น
จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เป็นเบอร์ที่คุ้นเคย
ลมหายใจของนางหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ชีหนิงจะหมดความอดทอน รีบรับสาย
“รออยู่ที่ถ้ำน้ำแข็ง”