เพราะวีซ่าของทุกประเทศทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลินซีจึงออกเดินทางไปต่างประเทศได้ทุกเมื่อ
แต่คราวนี้ หลินอู๋อู๋ต้องเชื่อฟังอยู่ในมิติแต่โดยดี
ผู้หญิงที่เดินทางไปไหนมาไหนพร้อมแมวโดดเด่นเกินไป ใครเห็นก็ต้องจดจำได้
และสิ่งสำคัญที่สุดของการเดินทางครั้งนี้คือการทำตัวให้เงียบเชียบ ยิ่งกลมกลืนไปกับฝูงชนได้เท่าไรก็ยิ่งดี!
หลินซีถักผมไว้ด้านหลัง สวมเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มตัวหลวมกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มและรองเท้าบูตมาร์ตินสีดำ เสื้อคลุมสีกากีถือไว้ในมือ ก่อนเข็นกระเป๋าเดินทางขึ้นเครื่องบิน
เที่ยวบินใช้เวลาสิบสองชั่วโมง หลินซีนอนหลับตาพักสายตา แต่ก็ไม่พลาดทั้งเครื่องดื่มและอาหาร แถมยังขอเพิ่มอีกหนึ่งชุด เพราะเธอยังอิ่มไม่พอจริง ๆ
เมื่อเครื่องบินลงจอดก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว เธอเรียกรถแท็กซี่ไปโรงแรมเพื่อเข้าพัก
วันแรก เธอไม่ได้รีบร้อนไปพิพิธภัณฑ์ แต่ไปสะพานทาวเวอร์บริดจ์กับพระราชวังบักกิงแฮมก่อน
วันที่สองถึงค่อยไปพิพิธภัณฑ์ เธอใช้เวลาอยู่ในหอจัดแสดงตะวันตกและหอจัดแสดงตะวันออกอยู่นาน
ที่จริงแล้ว เธอกำลังช่วยชิงเป่าเลือก “เมนู”
“พวกนี้ก็ได้ด้วยเหรอ? นี่เป็นของฝั่งตะวันตกหรือ?”
“อ๊ะ มีพลังวิญญาณทั้งนั้นเลย ฝั่งตะวันตกก็มีด้วย... ซี้ด...” เด็กน้อยน้ำลายสอด้วยความอยากกิน
“ชิงเป่า เธอกลืนพลังวิญญาณเข้าไป แล้วเหลือของพวกนี้ไว้ได้ไหม?”
“อืม... แบบนี้เหรอ?”
ภาพวาดภาพหนึ่งเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกออกซิไดซ์เหมือนตอนเพิ่งขุดขึ้นมาจากใต้ดิน