หลินซีพาหลินอู๋อู๋เดินเข้าไปในร้านขายสัตว์เลี้ยง และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น
หลินอู๋อู๋ถูกสาว ๆ หลายคนรุมเอาใจจนยิ้มหน้าบาน ดูเพลิดเพลินไม่น้อย
เถ้าแก่ซ่งยังคงยิ้มตาหยีเหมือนเดิม “ดูท่าอู๋อู๋จะชอบบริการของที่นี่มากเลยนะ ครั้งก่อนฉันก็เห็นแล้วว่ามันชอบความครึกครื้น ไม่เหมือนแมวทั่วไปจริง ๆ! ตอนอยู่บ้านตัวเดียวมันเหงาหรือไม่สบายใจบ้างไหม?”
“เอ่อ ฉันไม่ทันสังเกตน่ะ ช่วงนี้ยุ่งมาก” หลินซีตอบอย่างลำบากใจ
จะให้เธอพูดอย่างไรเล่า หรือจะบอกว่าตอนอยู่บ้านมันนั่งไถแท็บเล็ตอย่างสนุกสนาน แถมรำคาญที่สุดเวลามีคนมารบกวนอย่างนั้นหรือ?
“อ๋อ เข้าใจได้ ถ้าเป็นแมวขี้กลัวก็แนะนำให้อยู่บ้าน จะได้รู้สึกปลอดภัยกว่า แต่ถ้าเป็นอู๋อู๋ที่ชอบความครึกครื้น แถมคุณหลินยังงานยุ่ง จะพามาฝากไว้ที่นี่ก็ได้นะ พวกสาว ๆ ที่ร้านชอบมันกันมากเลย!”
ก็จริง หลินอู๋อู๋ชอบที่สุดเวลามีคนสรรเสริญเยินยอสารพัดรูปแบบ เอาเถอะ เด็กชอบฟังคำชมบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร
พูดถึงเรื่องอื่นไม่ออก แค่บริการเอาใจใส่ของร้านสัตว์เลี้ยง หลินซีก็กวาดเงินไปห้าหมื่น หักบัตรสมาชิกรายปีแบบครบทุกแพ็กเกจ เพราะยังมีบริการรับส่งให้ด้วย
หลินซีมองหลินอู๋อู๋ที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับคำหวานจนถอนตัวไม่ขึ้น แล้วส่ายหน้า ก่อนตัดสินใจไปทำสปาที่แพงที่สุดบ้าง ไหน ๆ บัตรแพ็กเกจของเธอก็พร้อมใช้อยู่แล้ว
สุดท้ายหลินซีก็ไม่ได้ไปพบคนจากตระกูลหลินและตระกูลเหวิน
ไม่ว่าความทะเยอทะยานของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นทุกวันเพราะเหตุใด หลินซีก็คร้านจะสนใจ