หลินซีโทรหาอู๋ลิ่งซู บอกว่าเธอกลับถึงบ้านแล้ว และนัดเจอกันในวันรุ่งขึ้น
หลินซีเตรียมโสมอเมริกันจากสหรัฐอเมริกาหนึ่งลัง กับเหล้าองุ่นลาฟิตจากฝรั่งเศสอีกหนึ่งลังไว้เป็นของฝาก
“โอ๊ย ขอบคุณนะ ไปเที่ยวแล้วยังจำได้ว่าจะซื้อของมาฝากฉันอีก หิ้วกลับมาคงลำบากแย่เลย!”
อู๋ลิ่งซูมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา หลังจากออกไปเที่ยวพักหนึ่ง บุคลิกของเธอก็ดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
ไม่ได้ผอมเหมือนก่อน แต่ก็ไม่ถึงกับอ้วน เรียกว่ากำลังพอดี ดูเหมือนจะสูงขึ้นอีกนิด รูปร่างจึงยิ่งดูเพรียว แม้จะสวมชุดลำลอง แต่ก็มีรัศมีที่ทำให้คนละสายตาไม่ได้
ผมดำขลับนุ่มสลวย ผิวใสเนียนไร้ที่ติ ร่างทั้งร่างราวกับเปล่งประกาย
อู๋ลิ่งซูอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว “มิน่าล่ะใคร ๆ ถึงบอกว่าต้องรู้จักปล่อยวาง แล้วออกไปเดินดูโลกบ้าง ดูเธอสิ เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย!”
“นั่นสิค่ะ คิดได้แล้ว! วางบางเรื่องลง แล้วใช้ชีวิตกับปัจจุบันให้เต็มที่ คุณเองก็ลองดูสิคะ!” หลินซีรับคำต่อ
อู๋ลิ่งซูโบกมือ “ไม่ไหวหรอก ฉันมันพวกเกิดมาเพื่อทำงานหนัก ไว้มีโอกาสค่อยว่ากัน...”
หลินซีไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ในอนาคตคงไม่มีโอกาสดี ๆ แบบนั้นแล้ว
“เธอไม่ได้กำลังหาที่พักในอาคารสูงอยู่เหรอ? ถ้าเงื่อนไขเยอะเกินไปก็หายากหน่อย ในเมืองเป่ยกับเมืองไห่มีอยู่สองสามโครงการ บอกว่าทนแรงสั่นสะเทือนได้ตั้งแต่ระดับ 8 ขึ้นไป ฉันกลัวเขาโม้ เลยให้ผู้เชี่ยวชาญไปตรวจสอบแล้ว ยืนยันว่าไม่มีปัญหา
แค่ทำเลไม่ค่อยดี เป็นโครงการใหม่แถบชานเมือง แบบห้องก็ธรรมดา อัตราการเข้าอยู่ก็ไม่สูง