หลินซีขนลุกซู่ เมื่อมองจากกระแสคลื่นวิญญาณสถิต วิถีสวรรค์เห็นได้ชัดว่าโปรดปรานชีวิตอย่างหลินอู๋อู๋กับชิงเป่ามากกว่า การได้กลับมาเกิดใหม่ของเธออาจเป็นเพราะอานิสงส์จากเจ้าตัวน้อยทั้งสอง
ชิงเป่ากับหลินอู๋อู๋เปี่ยมด้วยความเคารพต่อวิถีสวรรค์ และมีเมตตาต่อชีวิต ยิ่งเมื่อเทียบกับมนุษย์ อย่างน้อยก็กับมนุษย์บางส่วน พวกมันยิ่งคู่ควรแก่ความรักใคร่เอ็นดูจากวิถีสวรรค์
“ชิงเป่า พลังจากกระแสคลื่นวิญญาณสถิต เธอดูดซึมได้ไหม?” หลินซีพยายามเปลี่ยนเรื่อง
ชิงเป่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจสุดขีด “อ๊ะ ได้เยอะมาก ๆ เลย ดีจัง...”
อย่างนั้นก็ดี พลังในกระแสคลื่นวิญญาณสถิตมีเพียงส่วนน้อยที่มนุษย์ดูดซึมได้ ส่วนที่เหลือถูกพืชและสัตว์กลายพันธุ์ดูดซึมไป จึงทำให้พวกมันแข็งแกร่งกว่าผู้มีพลังพิเศษโดยทั่วไป
ถ้าชิงเป่าดูดซึมพลังไปได้ส่วนหนึ่ง ขอเพียงพืชและสัตว์กลายพันธุ์ไม่แข็งแกร่งเกินไป มนุษย์ก็จะมีโอกาสพักหายใจเพิ่มขึ้นอีกนิด
แต่หลินซียังมีข้อสงสัยอีกอย่าง “แล้วอู๋อู๋ล่ะ ดูดซึมได้ไหม?”
หลินอู๋อู๋หงอยเหงา “เมื่อก่อนทำได้ แต่ตอนนี้ อะฮู้ ฉันเป็นสัตว์ธรรมดาแล้ว...”
แม้แต่เสียงท้ายประโยคยังเจือแววสะอื้น หลินซีสงสารมันจับใจ แต่โชคดีที่สมองเธอยังทำงาน “เดี๋ยวก่อนสิ ไม่เคยเห็นสัตว์ธรรมดาตัวไหนแปลงร่างได้เลย ความสามารถแบบนี้ดูเหมือนสัตว์กลายพันธุ์มากกว่า!
ฉันจำได้ว่ามีสัตว์กลายพันธุ์หลายชนิด พอมีพลังถึงระดับหนึ่งก็ย่อหรือขยายร่างได้ ใช่แล้ว หมาป่าหิมะก็ทำได้ ไว้ฉันจับหมาป่าหิมะมาสักตัวแล้วลองดู!”