ในวิลล่ายังมีพื้นที่อีกมากที่หลินซีทำความสะอาดไม่เสร็จ
หลินอู๋อู๋หมอบอยู่บนโต๊ะชาเพิ่งทำความสะอาดเสร็จของหลินซี วางคางลงบนอุ้งเท้า สายตาติดตามเธอไปไม่ห่าง ส่วนหางด้านหลังก็สะบัดเป็นพัก ๆ
“ทาสแมว ทำไมเธออารมณ์ไม่ดีล่ะ?”
“ฉันไม่ได้อารมณ์ไม่ดี!”
“โกหก! ฉันรู้นะ! เธออารมณ์ไม่ดี!”
“บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไง! ฉันแค่...” หลินซีเหยียดตัวตรง เท้าเอวแล้วพยายามหาคำพูด
“ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย! นี่ หลินอู๋อู๋ บ้านออกจะกว้างขนาดนี้ เธอช่วยฉันทำความสะอาดหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ไม่! ได้! ถ้าฉันลงไป อุ้งเท้าก็เปื้อนดำหมด เธอจะล้างให้ฉันเหรอ?”
ดีมาก หลินอู๋อู๋รู้วิธีเล่นงานเธอเข้าให้แล้ว
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่อยากเพิ่มงานอาบแมวให้ตัวเองอีกอย่าง
“อ๊ะ!” ชิงเป่าลอยออกมาในชุดเจ้าหญิงตัวน้อย ร่างเล็กสั่นไหว ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นหมอกกลุ่มหนึ่ง
หลินซีพบอย่างประหลาดใจว่า พื้นที่ใดที่หมอกของชิงเป่าลอยผ่าน ล้วนสะอาดเอี่ยม
เธอพลันเข้าใจขึ้นมา อ้อ ชิงเป่าเก็บฝุ่นเข้าไปในมิติได้สินะ
หลินซีรู้สึกปลื้มใจจนแทบหลั่งน้ำตา ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งเจ้าตัวน้อยน่ารักขนาดนี้มาอยู่ข้างเธอ!
เมื่อมีชิงเป่าช่วย ในที่สุดหลินซีก็ได้พักเสียที
เธอเปิดระบบรักษาความปลอดภัยอิเล็กทรอนิกส์ แล้วเรียกหลินอู๋อู๋มาหา “วันนี้เธอเฝ้าประตูได้ไหม? ถ้ากลางคืนมีใครเข้ามา ต้องปลุกฉันนะ!”
หลินอู๋อู๋ตกลง แล้วฉวยโอกาสขอไอศกรีมสองแท่งเป็นค่าตอบแทน!
หลินซีกลับถึงบ้านแล้วนอนหลับอย่างสงบ
อาหารเช้ามีทั้งนมถั่วเหลืองเข้มข้นที่เธอทำเอง ไข่ดาว และปาท่องโก๋ตัวใหญ่อุ่น ๆ ที่เธอจำไม่ได้ว่ากักตุนมาจากที่ไหน