“งั้นเราก็เก็บพืชไปด้วย แล้วค่อยหาอุกกาบาตไปด้วยได้สิ! แต่ห้ามเก็บแบบเธอนะ เดี๋ยวมีคนจับได้!”
“เอ๊ะ? ต้องเก็บด้วยเหรอ...”
“เธอต้องเลือกเก็บ เก็บให้กระจายกันไป ในสิบต้นเก็บแค่สามต้น ห้ามทำแบบนี้อีกจนภูเขาโล้นเตียน กลางภูเขาเว้นว่างไว้แบบนั้นเด่นเกินไป เก็บเฉพาะชนิดที่เธอชอบก็พอ” หลินซีค่อย ๆ สอนชิงชิง พลางรู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ เหมือนกัน
วิธีเก็บภูเขาทีละลูกนั้นง่ายมาก แต่ถ้าคนอื่นพบว่าต้นไม้ทั้งภูเขาหายไปหมดภายในคืนเดียว ไม่เหลือแม้แต่ซาก คงได้เรื่องใหญ่แน่
“ชิงชิงคนเก่ง ค่อย ๆ เก็บนะ ฉันจะอยู่กับเธอ อย่าลืมหาอุกกาบาตด้วยล่ะ!” หลินซีพูดปลอบวิญญาณมิติอย่างอารมณ์ดี
ตอนแรกเธอคิดว่าต้องเก็บเองเสียอีก แต่ตอนนี้เห็นแล้วว่าเด็กน้อยโตขึ้น ทำงานได้แล้ว แค่เธออยู่ตรงนี้ก็พอ เยี่ยมไปเลย!
ให้รางวัลตัวเองด้วยสเต๊กสองชิ้นกับซุปครีมเห็ดหนึ่งชาม
เนื้อนุ่ม น้ำซุปหอม กินจนอิ่มพอดีแล้วก็ออกเดินทางต่อไปยังจุดกอบโกยแห่งถัดไป
ทำงานวุ่นวายตลอดทั้งคืน หลินซีกลับถึงโรงแรมตอนตีห้า หมดแรงแม้แต่จะอาบน้ำแต่งตัว พอล้มตัวลงก็หลับทันที
หลินซีที่ง่วงจนแทบขาดใจเหมือนถูกก้อนหินกดทับหน้าอกจนสะดุ้งตื่น
เธอเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ก่อนจะฟุบลงไปอีก “หลินอู๋อู๋ ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามมานั่งทับอกฉันอีก ตัวหนักแค่ไหนไม่รู้หรือไง!”
“อ้าว! อ้าว!” หลินอู๋อู๋ไม่ยอม ยกอุ้งเท้าน้อย ๆ เหยียบย่ำมั่วไปหมด
หลินซีจับมันพลิกหงายแล้วจับยัดเข้าไปในผ้าห่ม
หลินอู๋อู๋ร้องโวยวายอย่างเดือดดาลอยู่ในผ้าห่ม “เธอจะปล่อยให้ฉันหิวตายไปเลยก็ได้! คนตักอึแมวอย่างเธอไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง!”