พอดียังไม่ทันเข้ายิมมวย หลินซีก็ได้รับข้อความจากฉินหย่วนซือ
เขาบอกว่ากลับประเทศแล้ว อยากเลี้ยงข้าวเธอสักมื้อ ถามว่าเธอว่างเมื่อไร
หลินซีบอกเขาว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่เมืองไห่ แต่อยู่เมืองเป่ย
ฉินหย่วนซือกลับยิ่งดีใจ รีบบอกว่าตัวเองก็อยู่เมืองเป่ยเหมือนกัน
หลินซีจึงนัดกินข้าวกับเขาตอนเย็น
พอเข้าไปในยิมมวย หลินซีก็เปลี่ยนชุด รวบผมถักเปียไว้ด้านหลัง แล้วเริ่มวอร์มร่างกาย
รูปร่างของเธอสมส่วน กล้ามเนื้อได้รูปแน่นกระชับแนบไปกับกระดูก แม้จะไม่หนาแต่ก็เปี่ยมด้วยพละกำลัง ทั้งยังดูเพรียวบางคล่องแคล่ว
เหมือนทุกครั้ง เธอซ้อมชกกระสอบทรายอยู่หนึ่งชั่วโมง แรงหมัดหนักหน่วงจนคนรอบข้างเหลียวมองอยู่บ่อย ๆ
แต่พอหาคู่ซ้อมกลับไม่ค่อยราบรื่นนัก
“พี่สาว ผมขอร้องล่ะ พวกเราเพิ่งซ้อมกันไป เพื่อให้ได้ลองอะไรใหม่ ๆ พี่ต้องเปลี่ยนคู่แล้ว!”
“พูดเหลวไหล เมื่อวานฉันต่างหาก แล้วนายซ้อมวันไหนกัน?”
เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนหลินซีมาหาคนซ้อมด้วย หนุ่มกล้ามโตสองสามคนยังผิวปากแซวเธอ เรียกพี่สาวคนสวยไม่ขาดปาก
ผ่านไปไม่กี่วัน พวกหนุ่ม ๆ ก็โดนเธอซ้อมจนครบทุกคน ปากเรียกพี่สาวครับ พี่สาวแท้ ๆ ของผม พอเห็นเธอก็พากันหลบ
หลินซีเลิกคิ้วอย่างหมดสนุก “ฝีมือมีแค่นี้เองเหรอ? จ้าวจื้อหยงเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงแนะนำให้ฉันมาที่นี่? จิ๊ ๆ ๆ!”
หนุ่ม ๆ ก้มหน้าลงด้วยความละอาย
“โอ้ มาท้าประลองถึงที่เลยเหรอ?” มีกลุ่มคนเดินเข้ามาจากด้านนอก แต่ละคนตัวสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นแข็งแรง