คนอื่น ๆ นอกจากเย่เฉินต่างมองหน้ากัน พึมพำไม่หยุด
“นี่มันใครกันเนี่ย แรงกับความเร็วไม่แพ้โจวอี้เลย!”
“โธ่ เขาแรงกับเร็วไม่แพ้แกต่างหาก!”
“อย่าพูดมั่ว ฉันหมายถึงแบบนั้นที่ไหน ฉันหมายถึงคนคนนี้มีพรสวรรค์ต่างหาก!”
“ลืมตาดูให้ดี นี่มันพรสวรรค์ที่ไหน เป็นพวกชอบฆ่าชัด ๆ ดูสิ ท่าโจมตีแต่ละท่าเล่นงานถึงตายทั้งนั้น!”
“เธอไปเรียนมาจากใคร ทำไมถึงโหดขนาดนี้!”
“มองแวบแรกเหมือนเรียนมาผิดทาง แต่พอดูละเอียดแล้ว ท่วงท่ากลับคุ้น ๆ อยู่เหมือนกัน!”
“ตัวไม่ใหญ่ แต่ทนหมัดใช่เล่น หมัดโตเท่ากระสอบทรายของโจวอี้ซัดโดนตั้งหลายครั้ง!”
“สองคนนี้ยิ่งสู้ยิ่งคึก ฮึ ๆ ใช้แต่กำลังล้วน ๆ ไม่มีแบบแผนสักนิด!”
“ก็แน่สิ แกลงมือกับประชาชนคนหนึ่ง ยังคิดจะทุ่มวิชาทั้งชีวิตใส่เขาอีก ดูตัวเองสิ!”
“หัวหน้าทีมตาถึงจริง ๆ แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ธรรมดา!”
“หู่จื่อ รีบเก็บเงินที่รับจากเธอให้ดี ระวังโจวอี้มาแบ่งส่วนแบ่งจากแก!”
เย่เฉินถลึงตามองพวกเขา ดูสิ คุยกันไปไกลถึงไหนแล้ว
“ปกติพวกแกเก่งกันนักนี่ ชูคอจนตาแทบอยู่บนหัว แต่สาวน้อยคนนี้ก็ไม่ได้ด้อยกว่าพวกแกใช่ไหมล่ะ?” เขาถลึงตาทีเดียว ทุกคนก็เงียบกริบ
ผ่านไป 15 นาที หลินซีต่อสู้จนสะใจ หลังจากเกิดใหม่มา เธอไม่เคยได้ประลองอย่างเต็มที่แบบนี้มาก่อน
โจวอี้เองก็เหงื่อท่วมตัว หอบหายใจแรง ก่อนชูนิ้วโป้งให้เธอ
หลินซีอารมณ์ดีสุด ๆ “พี่ชาย มาสิ แลกช่องทางติดต่อกันไว้ คราวหน้ามีเวลาก็มาซ้อมกันอีก ไม่ต้องห่วง ซ้อมฟรีที่ไหนล่ะ จ่ายเงินด้วย!”
โจวอี้เหลือบมองเย่เฉิน เย่เฉินกะพริบตาให้ครั้งหนึ่ง