หลินซีเลี้ยงข้าวฉินหย่วนซือที่ร้านอาหารส่วนตัวแห่งหนึ่ง
อาหารของร้านนี้อร่อยมาก เชฟจึงถือตัวไม่น้อย ถึงกับปฏิเสธคำขอของเธอที่อยากเหมารายเดือน
“คุณอาฉิน อร่อยใช่ไหมครับ! กินเยอะ ๆ เลย ดูผอมลงไปตั้งเยอะ...” หลินซีคีบอาหารให้ฉินหย่วนซือ แต่ก็ไม่ลืมตักให้ตัวเองด้วย
ฉินหย่วนซือมองหลินซีที่กินอย่างเอร็ดอร่อย อารมณ์พลอยดีไปด้วย ผู้ใหญ่ทุกคนคงคิดเหมือนกันว่ากินเก่งเป็นเรื่องดี “ดี ๆ อากินเองได้!”
“ไม่คิดเลยว่าคุณอาจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ตอนอยู่สหรัฐฯ ก็ไม่เห็นบอกผมเลย?”
“ใช่ อาเองก็ไม่คิดเหมือนกัน มีสถาบันวิจัยแห่งหนึ่งที่จัดเป็นความลับระดับสูง เชิญอากลับมาวิจัยวัสดุชนิดใหม่ คุยกันลงตัวดี แถมจัดการรวดเร็ว ไม่กี่วันก็พาอากลับมาแล้ว ตัวอาเองยังนึกไม่ถึงเลย”
“งั้นต่อไปคุณอาจะอยู่เมืองเป่ยเลยไหมครับ?”
“ใช่ แค่สถาบันวิจัยอยู่ค่อนข้างห่างไกล แถมควบคุมเข้มงวดด้วย ต่อไปถ้าจะออกไปข้างนอกก็ต้องยื่นคำขอก่อน ถ้าโครงการของพวกเขาไม่น่าสนใจจริง ๆ อาคงไม่อยากมา”
ฟังดูเหมือนสถาบันวิจัยของกองทัพ หลินซีจึงวางใจขึ้นบ้าง
นักวิจัยที่มีคุณค่าอย่างฉินหย่วนซือ ย่อมได้รับการคุ้มครองแน่นอน
“ต่อไปผมก็จะอยู่เมืองเป่ยแล้ว คุณอาว่างเมื่อไรก็มาหาผมได้เลย! แล้วเวลาคุณอายุ่ง ๆ จะยังนึกถึงผมได้หรือเปล่าก็ไม่รู้!”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
ทั้งสองได้พบหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็สบายใจขึ้นมาก