เกือบบ่ายสองแล้วกว่าพวกเขาจะไปกินข้าว
เป็นร้านอาหารส่วนตัวที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง ปกติต้องจองล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ แต่เขาสนิทกับเชฟ จึงไม่จำเป็นต้องจอง
พอเข้าไปในโถงร้านก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั่งทำหน้าเพลิดเพลิน ทว่ามือกลับถือท่อเหล็กไว้แล้วโยนเล่นไปมา ท่าทางดูกร่างปนไอสังหาร
「เถ้าแก่เอ๊ย สั่งสิบโต๊ะจริง ๆ ไม่ได้เหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าจะจ่ายเพิ่ม! ไม่ได้หนึ่งเท่าก็สองเท่า! ไม่ได้สองเท่าก็สามเท่า!」
เถ้าแก่แทบจะร้องไห้แล้ว เด็กแสบคนนี้มาจากไหนกัน ถึงกับหยิบท่อเหล็กในร้านของเขาไปบิดจนงอ แล้วก็ดัดให้กลับมาตรง แถมยังบังคับซื้อบังคับขายอีก!
「ไม่ใช่เรื่องเงิน! ผม...ผมเป็นแค่พ่อครัว ทำอาหารเยอะขนาดนั้นไม่ไหว! ลูกค้าคนอื่นเขาจองกันไว้หมดแล้ว!」
「ฉันก็จองเหมือนกันนี่!」
「คุณน่ะเหรอ? สั่งอาหารยี่สิบกว่าจานคนเดียว แล้วยังจะจองอีก? อาหารพวกนี้ใส่กล่องกลับไปก็ไม่อร่อยแล้ว ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติก็เปลี่ยนไป ร้านเราไม่มีบริการใส่กล่องกลับ!」
「ฉันมีเงินแต่กลับกินไม่ได้เนี่ยนะ! เชื่อไหมว่าฉันจะร้องเรียนคุณ!」
เถ้าแก่เห็นเย่เฉินก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต ดวงตาพลันเป็นประกาย 「เฉินเฉิน มานี่เร็ว!」
หลินซีเห็นเย่เฉิน มือที่กำลังเล่นท่อเหล็กชะงักไปครู่หนึ่ง
เย่เฉินเดินเข้ามาหา ยิ้มทักทาย 「คุณหลิน บังเอิญจัง! ผมเย่เฉิน เป็นเพื่อนร่วมหน่วยของเกาเฟยหู่ครับ!」
หลินซีชอบรสชาติอาหารของร้านนี้มาก เดิมทีตั้งใจจะตุนไว้เยอะ ๆ แต่เถ้าแก่กลับไม่ยอมรับเงิน ทั้งที่มีโอกาสได้เงินแท้ ๆ ตอนแรกเธอคิดจะขู่เขาสักหน่อย แต่พอเจอคนกลุ่มนี้เข้าก็ทำอะไรไม่สะดวกแล้ว